وبلاگ رسمی سایت آموزش زبان انگلیسی OLC

مطلب آموزش الکترونیکی و آنفلوانزای خوکی از وبلاگ دنیای مجازی یا فاجعه مجازی ی شایان شلیله به نظرم جالب آمد بد نیست که این مطلب را مطالعه کنید. اگر هم دوست داشتید در فید وبلاگ عضو شوید.

آموزش الکترونیکی، جامعه اطلاعاتی، شهر الکترونیکی، کنفرانس ملی، کنفرانس بین المللی، معرفی دستاوردها، تجربیات موفق سازمان های دولتی، کارگاه های آموزشی، همه و همه این واژه ها در هر چیزی که به اینترنت مربوط می شود دیده می شود. اما من روزی هزار بار گفته ام و خواهم گفت که مشکل ما اینجا نیست، مشکل خود برگزار کنندگان این برنامه ها هستند.

یکی جشنواره برگزار می کند، یکی همایش، یکی سمینار و یکی هم کنفرانس، و همه هم ملی هستند و هم بین المللی، خنده دار نیست؟ پارسال شاید "اولین همایش بین المللی یادگیری الکترونیکی" بودیم و امثال شاهد "اولين كنفرانس بين المللي آموزش الكترونيكي" دیگر واقعا تبدیل شده است به یک شوخی بزرگ، تبدیل شده است به محلی که، سازمان دولتی و برخی شرکت های نیمه دولتی و یا مثلا خصوصی، مدیران و کارشناسان خود را ثبت نام می کنند برای ناهار، پذیرایی، اضافه کار و چند گفتگو که اصلا فایده ای هم ندارد. و البته شنیدن سخنرانی هایی که هر چه ارتباط کمتری داشت با موضوع امتیار بیشتری در نظر سنجی ها کسب می کند.

این سایت کنفرانس بین المللی را نگاه کنید. من که بخش انگلیسی در آ پیدا نکردم، شما را نمی دانم. شما هم سعی کنید شاید در این کنفرانس بین المللی موفق شدید بخش انگلیسی را هم پیدا کنید. واقعا نمی دانم برای یک آموزش الکترونیکی بومی شده، که زیرساخت ها و فرهنگ استفاده از آن، با تمام  استاندارد های جهانی فاصله دارد چگونه می شود که بین المللی هم شود.

همه و همه هم شعار خصوصی سازی و اصل ۴۴ می دهند. دانشگاه ها و مراکز دولتی هر روز برای خود کنفرانس و سیمنار برگزار می کنند. سال گذشته که ۴ تا سمینار تخصصی در زمینه آموزش الکترونیکی داشتیم، به امید خدا در سال جاری کم کم ۸ تا برنامه خواهیم داشت که امسال پر بار تر از سال قبل باشد.

پی نوشت : با این کنفرانس از طریق وبلاگ تکنولوژی آموزشی عوض زاده آشنا شدم.

دریافت نشان استاندارد از سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران و دریافت تایید ی از معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس جمهور، دو پروژه اداری من در سال گذشته بود که مربوط می شد به آموزش الکترونیکی.

جواب اولی پس از چند ماه بدین شکل به دستم رسید:
"بازگشت به نامه شماه ***مورخ ۲۵/۷/۸۷ به اطلاع می رساند اعلام شرایط اخذ پروانه کاربرد استاندارد بر اساس استاندارد ملی ۱۰۰۰۰ منوط به تدوین استاندارد ملی با عنوان آموزش الکترونیکی (مجازی) - روش آزمون می باشد./ مهدی علی پور/ رئیس اداره اجرای استاندارد."

خیلی جالبه نه!!! برای دوستانی که با آموزش الکترونیکی آشنا باشند، نیاز به توضیح نیست، ولی دوستانی که با آموزش الکترونیکی آشنا نیستند، باید بدانند که استانداردی پس از چند سال کار و تلاش با شماره ۱۰۰۰۰ در سازمان استاندارد تدوین شده به عنوان "آموزش الکترونیکی (مجازی) - راهکارها" که بطور کلی شامل توضیحاتی است مربوط به آموزش الکترونیکی، و در بسیاری از موارد جای سوال هم دارد که چرا یک استاندارد ملی بدین شکل تدوین شده است.

و تازه امروز مشخص شده که، این دوستان در سازمان استاندارد می خواهند صدور نشان استاندارد را منوط کنند به تدوین استاندارد جدیدی با عنوان "آموزش الکترونیکی (مجازی) - شیوه آزمون" که باز هم این یک اشتباه بزرگ است. در کجای دنیا آموزش الکترونیکی و استاندارد بودن آموزش الکترونیکی را فقط با استاندارد بودن آزمون سنجش می شود؟

برای مثال، مرکز A می تواند از نظر آموزش استاندارد باشد و به افراد زیادی مهارت های مختلف را آموزش دهد، و مرکز B هم می توانند اصلا در بخش آموزش فعال نباشد و فقط به عنوان یک مرکز آزمون فعالیت کند.

سوال اصلی برای من این سات که، دوستان ما، در این سطح، یعنی در سازمان استاندارد وقتی با ابتدایی ترین تعاریف از سیستم آموزش و آموزش الکترونیکی، مشکل دارند، چگونه می خواهند برای جامعه استاندارد تایین کنند!!!

جواب نامه دوم هم که مربوط است به معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی بدین شکل به دستم رسید:
"بازگشت به نامه *** مورخ ۲۲/۱۰/۸۷ در ارتباط با درخواست مطروحه به اطلاع می رساند: با عنایت به اینکه در حال حاضر هیچ گونه ضوابط و دستورالعملی در ارتباط با تایید صلاحیت مراکز آموزش های مجازی موجود نمی باشد، لذا امکان بررسی موضوع مطروحه میسر نمی باشد. بدیهی است به محض تهیه و تصویب دستورالعمل مذکور، موضوع در دستور کار قرار خواهد گرفت و نتیجه متعاقبا اغلام خواهد شد./ سید صدرالدین صدری/ رئیس کل امور توسعه منابع انسانی"

این دیگر شاهکار بود، یعنی باید با آموزش الکترونیکی خداحافظی کنیم. وقتی بالاترین سازمان مدیریتی کشور، هیچ گونه ضوابط و دستورالعملی برای تایید صلاحیت مراکز آموزش الکترونیکی نداشته باشد، شما خودتان جای من، چه فکری می کنید!!!

از همه مهم تر اینکه من واقعا نمی دانم، وقتی مراکز آموزش الکترونیکی تایید صلاحیت نمی شوند، چرا و چگونه سازمان های دولتی برای کارکنان خود دوره های آنلاین برگزار می کنند!!! اگر در جواب نامه ما، می گویند، هیچ ضوابط و دستورالعملی ندارند، ایزایران و مگفا، که هر دو شرکت های دولتی هستند، چگونه برای شرکت ها و سازمان های دولتی سیستم های آموزش آنلاین پیاده سازی می کنند؟

اگر معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی طرح و برنامه ای برای آموزش های منابع انسانی ندارد، پس آموزش های آنلاین در سازمان های دولتی هیچ کدام قانونی نیست. اگر هم که فقط شرکت های دولتی و سازمان های دولتی می توانند آموزش های آنلاین برگزار کنند و مدارک آن ها در سیستم دولتی مورد تایید است. پس باید با خصوصی سازی، اصل ۴۴، همایت از بنگاه های اقتصادی کوچک خدا حافظی کرد.

چند روز پیش مطلبی نوشتم با عنوان "باز هم دانشگاه مجازی و باز هم ..." که در آدرس + قابل مشاهده است. امروز که نظرات وبلاگ را چک می کردم دیدم آقای به نام مدرسی برای من کامنت گذاشته و از این نوشته ناراحت شده است. دیدم که بد نیست برای این دوست عزیز در پاسخ این کامنت چند نکته را روشن کنم.

جناب آقای مدرسی، نویسنده محترم وبلاگ autust.blogfa.com

اولا در خصوص این جمله "حتی درج یک مطلب ساده و پیش پا افتاده از یک وبلاگ غیر رسمی هم منوط به کسب اجازه از صاحب منبع و نویسنده آن مطلب است." باید به شما یادآور شوم که، در کجای دنیا برای اینکه من به نوشته شما لینک بدهم و یا آن را مورد نقد قرار دهم باید از شما و یا هر شخص دیگری اجازه بگیرم. شما که دانشجو هستید و دانشجو در ایران مساوی آزادی بیان و فضای باز سیاسی و اجتماعی است، چگونه است که در خصوص نوشته های وبلاگتان، وقتی بازتاب پیدا می کنند، از عنوان غیر رسمی و پیش پا افتاده استفاده می کنید؟

اگر غیر رسمی است، چرا منتشر می کنید؟ و اگر پیش پا افتاده، پس چرا از بازتاب گفته های خود نگران شدید؟ چون صادقانه گفتم مشکل فقط دانشگاه نیست؟ چون صادقانه گفتم که بخشی از اعتراض شما پایه و اساس ندارد و به دلیل عدم شناخت از کلیات آموزش الکترونیکی است؟

در خصوص این جمله که برای من نوشته اید "شما که به تازگی عاشق این سرزمین مجازی شده اید بهتر است از ابتدا خود را مقید به اصول و عرف بدانید." باید بگویم، این دنیای مجازی دنیای بدون مرز است. اگر نمی دانید بدانید که از اصول و قید و بند دنیا است که به این دنیای مجازی پناه آورده ام، و تازه هم عاشق این دنیا نشده ام. اگر شما می گویید که ۱۰ سال است با اینترنت سر و کار دارید نمی دانم در کدام محله و کوچه و پس کوچه آن بودید که تا امروز شما را ندیده ام .

اصول و عرف را شما به من یاد ندهید که نوشته وبلاگ خود را حذف کرده اید، در کجای دنیا و مطابق کدام عرف و اصول وبلاگ نویسی، نوشته ای را پس از انتشار به طور کامل حذف و یا ویرایش می کنند؟؟؟ شما که اصول نمی دانید با من از اصول صحبت نکنید.

در خصوص این جمله "انتظار می رود برای درج این مطلب از صاحب وبلاگ کسب اجازه نمایید یا در اسرع وقت آن را حذف فرمایید." خیلی جالب است، شما دانشجو هستید، کاربر اینترنت هستید و یا دادستان اینترنت؟؟؟ که از من می خواهید نوشته خودم را آن هم در اسرع وقت حذف کنم؟؟؟ پس چه شد آزادی بیان؟ آیا من آزاد نیستم نظرات و عقاید خود را بیان کنم؟ آیا من آزاد نیستم حتی در حمایت از اعتراض شما دانشجویان، فعالیت دانشگاه محل تحصیل شما را نقد کنم؟ شما هم تبدیل شدید به، آزادی برای من و در جهت اهداف من.

در پایان هم نوشته اید "و امیدوارم این کامنت را دوستانه بپذیرید و منافاتی با سلایق شما نداشته باشد تا در نظرات همین پست بماند." شرم بر تو باد و نام دانشجوای که تو یدک می کشی و امروز من را به جرم نوشتن مقاله ام تهدید می کنی. اگر مطلبم را حذف نکنم، خارج از وبلاگ با من چه می کنی. بد نیست به دنیای اطراف خود هم نگاه کنید و احترام نامی را نگه دارید که امروز یدک می کشید. نام دانشجو در جامعه امروز تبدیل شده به نامی مقدس، همه برای دانشجویان احترام قائل هستند. نکند شما هم فقط دانشجو نما هستید؟

برادر مدرسی عزیز، اگر امروز شعار تغییر و برابری و هزار داستان دیگر را سر می دهیم باید خودمان الگو باشیم. با دیدین این چنین رفتاری از شما که خود را دانشجو می دانید، نه تنها مشکلی از امروز جامعه ما رفع نمی شود. بلکه رفع مشکلات و بی فرهنگی ها در آینده نیز بیشتر همانند سرابی است دست نیافتنی.

در این جا، با توجه به تمام اصول اخلاقی، حرفه ای و قانونی از شما در خواست می کنم این نوشته را در وبلاگ خود لینک کنید و برای حذف کردن متن نوشته خود (پس از انتشار) از خوانندگان وبلاگتان عذرخواهی کنید.

عماد قائنی در وبلاگ خودش با عنوان اعتراض دانشجویان دانشگاه مجازی امیرکبیر مطلبی نوشته، که لینک اصلی مطلب با عنوان "لیست بیشترین مشکلات آموزش مجازی" هم در اینجا قابل مشاهده است.

دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ۱۲ تا مشکل رو مطرح کردند که در خصوص استفاده از سیستم های الکترونیکی دانشگاه دارند، به نظر من مشکل این دانشجویان فقط و فقط یک چیز هستش، نگاه فقط و فقط تکنولوژیک به آموزش الکترونیکی.

۱. در مورد حذف پایان نامه : ۲ تا نکته وجود داره، اول به گفته مسئولین خود وزارت علوم بیشتر پایان نامه کپی شده هستند. با این دید واقعا وجود پایان نامه هایی که اساس تحقیق ندارند اصلا حتی در سیستم حضوری هم معنی نداره. ولی وقتی ما از سیستم آنلاین صحبت می کنیم، نباید فراموش کنیم که پایه و اساس اصلی این دوره ها دانشجو محوری و توسعه تحقیق و مطالعه هستش، پس حذف پایان نامه نه تنها کمک نمی کنه بلکه در سیستم های آنلاین باید در اتمام هر ترم دانشجور را وادار کرد که به تحقیق بپردازه.

۲. LMS که دیگه در ایران برای خودش داستانی شده بی پایان. در مورد این موضوع و مشکلات مربوطه از عماد قائنی و شرکت رایا زیتون کمک بگیرید. البته شرکت مسیر هم خوبه.

3. در مورد هزینه ها به نظر من هزینه دوره های آنلاین باید کم کم 40% از سیستم های حضوری کمتر باشه. حالا چرا این دوستان 2 برابر دانشگاه های خارجی در ایران هزینه می کنند رو من نمی دونم. به نظر من مشکل از دانشگاه نیست، مشکل افرادی هستند که برای گرفتن یه مدرک این هزینه سنگین رو پرداخت می کنند. تا زمانی که مشتری برای این قیمت ها باشه، و رقابت هم میان دانشگاه ها وجود نداشته باشه، خوب، طبیعی هستش که دانشگاه هم هر چقدر که دلش بخواد از مردم پول بگیره.

4. این جمله رو توجه کنید "چرا دانشجویان مجازی نباید به اندازه استاندارد هفته ای 4 ساعت (2جلسه) از استاد استفاده کنند" شما یی که اومدی داری آنلاین درس می خونی، اول از همه باید بدونی که اصلا سیستم آموزش آنلاین با حضوری فرق می کنه. اول هم گفتم که سیستم آنلاین باید به شکلی طراحی بشه که استاد محور نباشه، یعنی استاد نباید درس بده، درس ها باید موجود باشند و اساتید همه به عنوان دستیار، استاد مشاور در سیستم به شما کمک کنند. تا زمانی که دیدگاه به آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی) همون دیدگاه مکتب خونه باشه، همین وضعیت خواهد بود. حالا چه 4 ساعت استاد بصورت آنلاین به شما درس بده، چه 30 دقیقه. استاد را باید به عنوان محور اصلی آموزش از سیستم های الکترونیکی حذف کرد.

5. جالب که خیلی از موارد مثل "نباید وسط کلاس دیسکانکت شویم" و یا "نباید آرشیو کلاسها فقط صوتی باشد" و باز مثلا "مباحث درس اساتید از قبل آماده ارائه نشده است" همه و همه نشون دهنده این موضوع هستش که در این دانشگاه اصلا بحث آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی) اتفاق نیفتاده. فقط و فقط اومدن برای دانشجویان کلاس ها رو از طریق اینترنت برگزار می کنند. بابا آموزش الکترونیکی که فقط شرکت در کلاس ها آنلاین (هم زمان) و ارتباط صوتی و تصویری میان شاگرد و استاد نیست.

6. این تیکه رو هم کامل بخونید "آیا می دانید که اگر ساعت کلاس حضوری 1.5 ساعت باشد همه اش وقت مفید است برای  ارائه درس و یادگیری  ولی در کلاس مجازی سرور دیسکانکت میشود – صدا قطع میشود – آپلود فایل زمان میبرد و پرسیدن وجواب دادن هر سئوال یک پروسه طولانی خواهد داشت که مجموعا وقت تلف شده زیادی خواهیم داشت و اگر ساعتهای کلاس آنلاین 2 ساعت کامل باشد میشود به اندازه 1.5 ساعت استفاده مفید نمود" باز هم مشکل اینه که نه دانشجو و نه سیستم و نه استاد، اصلا متوجه نیستند که در این میان داره eLearning اتفاق می افته، من بار ها و بارها به همه گفتم، با توجه به ساختار مخابراتی ایران، اصلا نباید در سیستم آموزش الکترونیکی وارد بحث صدا و تصویر شد. حتی خارجی ها هم که از لحاظ اینترنت و سرعت دسترسی به اون مشکلی ندارند اصلا اینقدر که ما به دنبال استفاده از کلاس آنلاین و گفتگوی زنده با استاد هستیم نیستند. من شخصا 50 تا کالج آنلاین رو می شناسم که زبان انگلیسی بصورت آنلاین درس می دن ولی فقط 2یا 3تا از این کالج ها اساس و پایه آموزش خودشون رو بر اساس کلاس ها و گفتگوی های آنلاین و هم زمان بنا کردند.

7. اینم آخرین مطلب که باز هم ثابت کنم مشکل اصلی از دید اشتباه به آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی) هستش "آیا میدانید با برگزاری کلاسها در وقت اداری چه مشکلاتی برای  شاغلین پیش آمده است یا عملا فقط سرکلاس حضور میزنند و نمیتوانند بطور 100 درصد به درس گوش بدهند"

تمام مشکلات این دانشجویان این هستش که تبلیغات بدون محدودیت زمانی و مکانی ، کاهش هزینه و هزار تا نکته مثبت دیگه رو در خصوص آموزش الکترونیکی شنیدند، ولی وقتی وارد سیستم در یکی از دانشگاه های ایران شدند، با سیستمی مواجه شدند که من اسم اون رو "سیستم سنتی ی اینترنتی" می زارم.

آموزش الکترونیکی اصولی داره، که خارج از اون اصول نمیشه آموزش الکترونیکی رو اجرا کرد. و مهم تر از همه فرهنگ سازی و آموزش فرهنگ یادگیری الکترونیکی هست که اهمیت داره. هم برای آموزش گیرنده و هم برای آموزش دهنده.

یک سازمان به نام ... ، تصمیم گرفته بود که یک سیستم آموزش آنلاین راه اندازی کنه. بعد از کلی کارشناسی و با توجه به اینکه کار این سازمان بیشتر آموزش های هنری بود، تصمیم گرفتن که از یک شرکت LMS بخرن. چون شرکت های دولتی معمولا فقط از شرکت های دولتی خرید می کنند، دو تا گزینه وجود داشت. گزینه اول مگفا و گزینه دوم ایزایران.

بالاخره بعد از گفتگو های کارشناسی و بررسی های دقیق و گرفتن مشاوره از چند تا شرکت مشاوره و ... ، از شرکت ... یک LMS خریداری میشه. این LMS درس های ICDL و زبان انگلیسی رو هم در اختیار سازمان ... قرار میده.

تا اینجا که اشکالی نداشته، فروشنده LMS خودشو فروخته و خریدار هم LMS خودشو خریده. البته اون تیکه اول که گفتم کارهای کارشناسی و مشاوره انجام شده رو به خدا دروغ گفتم، چون اگه انجام شده بود، این جوری که الآن شده نمی شد.

حالا چی شده، این سازمان ... که این LMS رو خریده اول خوشحال شده که دیگه علاوه بر درس های هنری، میتونه ICDL و زبان رو هم به پرسنل و هنرجو هاش درس بده. ولی بعد از مدتی متوجه شدن که :

برای ICDL نیاز دارن که استاد هم داشته باشند، برای زبان هم همینطور، نیاز دارن که استاد داشته باشن. البته تازه متوجه شدن که برای تولید درس های هنری باید هزینه کنند، و تازه متوجه شدن که هزینه اینکه یک استاد بیاد و در سیستم آموزش آنلاین برای مثلا 300 نفر دانشجو ها درس بده و رفع اشکال کنه، خیلی بیشتر از این هستش که برای تمام این افراد کلاس حضوری تشکیل بدن.

یعنی شما اومدی، یک LMS خریدی، منابع آموزش خریدی، هزینه استاد پرداخت می کنی ولی نه تنها هزینه پایین نمی یاد، بلکه هزینه بالا هم میره، کیفیت تنها چیزیه که این وسط فنا میشه.

این رو بار ها و بارها گفتم، وقتی که یک سازمان فعالیت تخصصی داره، دلیل نداره برای آموزش های عمومی خودش حتما به دنبال LMS ، منایع آموزش و استاد باشه، وقتی که قرار میشه از آموزش الکترونیک (یادگیری الکترونیکی) در یک سازمان استفاده کنیم، این به این معنی نیست که حتما باید LMS بخریم. پیاده سازی آموزش مجازی فقط خرید LMS نیست، بلکه با استفاده از مراکز و سایت های آموزشی دیگه که دارن بصورت تخصصی آموزش های عمومی رو انجام می دهند نیز، می تونیم تو سازمان خودمون یک آموزش الکترونیکی استاندارد فراهم کنیم.

آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی)  فقط LMS نیست. فرهنگ سازی، پشتیبانی فنی، پشتیبانی آموزشی و هزار تا چیز دیگه هم در آموزش الکترونیکی (یادگیری الکترونیکی) اهمیت داره.

تو رو خدا دیگه تو این سال که شعارش الگوی مصرف هستش، حداقل قبل از اینکه این طوری خرج بتراشید، با 4 نفر مشورت کنید. نگفتم از ما LMS بخرین، فقط قبل از خرید LMS به من زنگ بزنین و بگین که ما هدف مون اینکه، چه کار کنیم. نه اینکه LMS بخرین و بعد که هزینه ها سر به فلک کشید و راندمان آموزش اومد زیر صفر، به فکر این بیفتید که الآن کی یکمی آموزش الکترونیکی بلده.

شرکت در همایش ها و کنفرانس در ایران دالیل خاص خود را دارد. همه می آیند برای ناهار و دریافت اضافه کار، اصلا هم از گپ و قرار داد های کلان خبری نیست. کلا کیفیت مراسم بر اساس نوع پذیرایی، تعداد غذا ها در منوی ناهار، اینکه در پذیرایی ها موز وجود داشت یا خیر، چای دادند یا نسکافه، و چند عامل کلیدی دیگر، بررسی می شوند و مدیران تصمیم می گیرند که ایا سال آینده نیز در آن همایش شرکت کنند یا خیر. به طور کلی در ایران همایش بازی یا کنفرانس بازی می کنیم.

سخنرانی ها هم، بستگی دارد. بعضی ها خوب سخنرانی می کنند و بعضی ها بد، بعضی ها هم فقط می آیند که سخرانی کرده باشند، و اصلا موضوع برنامه اهمیت ندارد، در هر موردی می روند بالای منبر و بسته با جو موجود صحبت می کنند. البته معمولا، ۲ تا سخنران خوب می شود در هر همایش پیدا کرد.

در کنفرانش آموزش الکترونیکی VLC که سه شنبه در هتل المپیک تهران برگزار شد، وقتی مدیر دانشگاه الکترونیکی دانشگاه تهران به عنوان دومین سخنران گفت "to e or not to be". این دیگر بستگی به هوش شما دارد که چگونه تحلیل می کنید. من کلا هوش کمی دارم و زیاد متوجه منظور ایشان نشدم، البته شاید مشکل از این است که من زبان انگلیسی خوبی ندارم.

یا مثلا وقتی که کامپیوتر کنار تریبون در وسط اجرای برنامه خاموش شد یکی از سخنران گفت "یکی بیاد اینو درست کنه که تاثیر بد در مخاطب نداشته باشه". یا مثلا وقتی دکتر حقانی از کاربرد های یک سایت خارجی در امر آموزش صحبت می کند ولی می گوید "چون این سایت فیلتر شده نامش را نمی برم" و بعد معلوم می شود که این سایت بد بخت یوتیوب خودمان است.

مشاور رئیس چمهور آقای زارعی نخجندری نیز در این کنفرانس حضور داشت و فرمود که انفجار اطلاعات و انفجار جمعیت، دو مشکل اصلی ایران در آینده است و ادامه داد که باید در آموزش تحولی ایجاد کنیم.

در ادامه دکتر حقانی در سخنان خود یک جمله داشتند که برای من جالب بود "eLearning  بدون e-administration اصلا امکان پذیر نیست." این جمله از این دیدگاه قابل بررسی است، که مگر اصلا ما در ایران administration داریم که حالا به دنبال e-administration می گردیم؟؟؟

آقای نخجندری چند جمله دیگر هم داشت که برای من جالب بود . مثلا "آموزش مجازی مدیریت زمان و هزینه است" و یا "آموزش مجازی نوعی مدیریت رفتار اجتماعی است." البته از دید ایشان آموزش مجازی وقتی موفق می شود که با فرهنگ، رفتار، دین، اعتقادات ملی و اجتماعی ما هماهنگ شود. به طور کلی یعنی یک آموزش از همه جهت بومی شده باشد.

همایش ساعت 8 شروع شد و تا اینجا کار فکر کنم که چهار نفر سخنرانی کرده بودند، تمام این چهار نفر از 2 چیز می گفتند، مزیت ها و چالش ها. این سوال برای من مطرح شد که آیا این بحث ها برای مدیران آموزش الکترونیکی سازمان ها لازم است؟ اصلا اگر مدیران آموزش الکترونیکی سازمان ها با مزیت های آشنایی ندارند و یا اصلا اعتقاد ندارند، چرا مدیر آموزش الکترونیکی شدند؟؟؟

من فکر می کنم در این گونه همایش ها باید تاکید روی نحوه مدیریت و پیاده سازی آموزش الکترونیکی باشد، نه فقط بررسی مزیت ها و چالش ها.

سخنران بعدی هم آمد. و باز هم بحث شیرین زیر ساخت ها، و باز هم مزایا و بازهم محدودیت ها و باز هم بررسی شرکت های خارجی که در این زمینه موفق بوده اند. مثلا IBM در سال 2001 در حدود 200 میلیون دلار با پیاده سازی آموزش مجازی صرفه جویی داشته است. این به من و شما ارتباطی ندارد، در همین همایش یکی از مدیران وزارت علوم گفت که هر 600 دانشجوی جدید در ایران در حدود 5 میلیارد هزیته دارند وقتی وارد سیستم آموزش الکترونیکی می شوند. من فکر می کنم شاید در حساب و کتاب های IBM اشتباه شده، مگر می شود آن ها 200 میلیون صرفه جویی کنند و ما... .

سخنران بعدی هم آمد. و باز هم فواید، باز هم مشکلات، باز هم تاریخچه و البته این بار تاریخچه آموزش الکترونیک را ارتباط دادند به زمان اختراع ماشین چاپ. این دیگر شاهکاری بود از این آقای دکتر که سخنرانی می کرد. حالا تاریخ آموزش الکترونیکی چه ارتباطی دارد به سال 1455 و اختراع چاپ و تلگراف من نمی دونم.

سخنران بعدی از راه رسید و شروع کرد از تاریخچه آموزش الکترونیکی گفتن. از انواع انقلاب ها گفتن و رسیدن به انقلاب اطلاعاتی و انقلاب مجازی. و باز هم تحلیل آموزش مجازی با نگاه SWOT یعنی همان بررسی تهدیدات، نقات قوت، فرصتها و ضعف ها. 6 نفر سخنرانی کرده اند و ساعت شده 12، همه چشم به ساعت هستند برای رفتن به میز ناهار، کلا هم 2 موضوع مطرح شده، مزیت ها، چالش ها در قالب عناوین مختلف، همه سخنران ها و ارائه کنندگان مقاله هم دکتر و مهندس بودند و پیشگام.

یک سخنران خوب داشتیم و او دکتر کاردان بود. تنها کسی بود که به این نکته اشاره کرد که در آموزش مجازی Teaching آموزش دادن به Learning یادگرفتن تغییر می کند.  آقای کاردان در همایش گفت "چون نمی دانیم چگونه آموزش را به آموزش موثر تبدیل کنیم به آموزش الکترونیکی باور نداریم."

خوب، بعد از ناهار که کلا سالن خالی شده بود. این مدیران آموزش که به شدت به دنبال یادگیری بودند بعد از ناهار جیم زدند. سخنران بعدی یک دکتر بود، چشمتان روز بد نبیند، اخه مگه مجبورین، وقتی بلد نیستین با Powepoint کار کنید اسلاید شو درست می کنین و میارین؟؟؟ یکی نبود بگه داداش شما وقتی ساده ترین ابزار آموزش و نمایش و مدیریت سمینار که اسلاید شو است را بلد نیستی استفاده کنی و نمی دونمی تفاوت اون با نرم افزار تایپ چیه برای چی مقاله میدی؟؟؟ 40 صفحه نوشته به رنگ قرمز تو زمینه سرمه ای و قهوه ای که اصلا خونده نمی شد، ریخته بود پشت سر هم و بعد هم می گفت که شرمنده که نوشته ها ریز شده، فکر نمی کنم سالن گنده باشه.

یکی دیگه قرار شد از تجربیات خودش حرف بزنه، و گفت که در فلان دانشگاه چند سال پیش چون مشکل پهنای باند داشتیم نتونستیم آموزش الکترونیکی رو اجرایی کنیم ولی امروز که پهنای باند ما از 5 Mb به 32Mb رسیده پیاده سازی آموزش مجازی در دانشگاه ما عملی شده. من فکر می کنم با 32Mb در ثانیه میشه در یک کشور دوره آموزش الکترونیکی اجرا کرد. یکی نیست که بگه برادر من شما مشکل مدیریتی دارین نه مشکل زیر ساختی، همین اینترنت 128 هم برای خیلی ها در ایران زیاده به خدا وقتی شما با 5Mb نمی تونین آموزش مجازی راه اندازی کنید همون بهتر که نکنید.

یکی دیگر هم آمده بود می گفت وب 2 و آموزش الکترونیکی 2 یا وب مفهومی خیلی چیز خوبی است. و از نمونه های اجرای شده در انجمن های اینترنتی به عنوان نمونه های وب 2 یاد کرد. یکی نبود بگه آقا این انجمن که شما می فرمایید مربوط به وب 1 هم نیست. برای زمان وب 0.5 هستند. وب 2 هم اصلا ارتباطی به وب مفهومی نداره، وب مفهومی هنوز در دنیا اجرایی نشده و به اون وب 3 می گیم.

ادامه این مطلب را در هفته آینده می نویسم، که دیدگاه های خودم در خصوص مشکلات و کم بود های آموزش الکترونیکی در ایران را مطرج می کنمن و البته توضیح کامل تری از صحبت های آقای کاردان که تنها سخنران خوب جلسه بود.

کم کم به پایان سال نزدیک می شویم و فکر کردم بد نباشد که در خصوص آموزش الکترونیکی هم مطلبی بنویسم، به خدا اصلا درست نیست که دکتر جلالی + کم کم پدر آموزش الکترونیکی بشود و سر من بی کلاه بماند.

در زمینه آموزش الکترونیکی در سال جاری، یک همایش به عنوان "اولین همایش بین المللی یادگیری الکترونیکی  ELC" + در تاریخ ۱۳ آذر در کتابخانه ملی برگزار شد، و یک کنفرانس هم به نام "نخستین کنفرانس آموزش مجازی VLC" + در تاریخ ۱۳ اسفند در محل هتل المپیک برگزار خواهد شد. البته نباید فراموش کنیم که "سومین کنفرانس آموزش الکترونیکی" + در تاریخ ۳ دیماه در دانشگاه خواجه نصیر برگزار شده است. و البته باز نباید فراموش کرد برگزاری همایش تخصصی "اولین همایش بررسی نقش آموزش الکترونیک در صنعت توریسم CHTL" + را که در تاریخ ۱۳ و ۱۴ آذر در سازمان میراث فرهنگی برگزار شد و همچنین "دومین همایش تخصصی کاربرد یادگیری الکترونیکی در علوم پزشکی" + که 9 و 10 بهمن برگزار شد.

خلاصه، اطمینان دارم که اگر به جستجو ادامه دهم، باز هم همایش و کنفرانس هایی را پیدا می کنم که بصورت عمومی یا تخصصی در موضوع آموزش یا یادگیری و با گرایش کاربردی و یا علمی برگزار شده اند.

خدا وکیلی برای چه ؟ این همه همایش، این همه جوجه کباب، این همه سخن رانی، فقط برای اینکه بررسی کنیم؟ و به دنبال کاربرد باشیم؟ من اطمینان دارم، روزی که ما به نتیجه برسیم و آموزش الکترونیکی بومی شده خود را بصورت دست و پا شکسته و با هزار کم و کاست برگزار کنیم، دیگر در دنیا نوع و شکل آموزش تغییر کرده است و مجددا همه به سوی آموزش حضوری روی آورده اند.

امروزه کم نیستند دانشمندانی که همچون فیلم های تخیلی به دنبال پیدا کردن راه انتقال ماده هستند. و دیر یا زود به این دانش هم دست پیدا خواهند کرد. در آن روز است که بشر دیگر به آموزش الکترونیکی نیاز ندارد، خیلی ساده برای شرکت در یک کلاس آموزشی ساعت ۱۰ صبح به کانادا انتقال پیدا می کنید و ساعت ۱۲ همان روز برای کلاس دیگری به فرانسه منتقل می شوید. حتی اگر نگاه تخیلانه تری داشته باشیم، مثل فیلم ماتریکس، درس ها را بجای مطالعه کردن، لود (بارگزاری) می کنیم. 

و اما در ایران، کماکان همایش ها و کنفرانس هایی برای بررسی، کاربرد، نگرش، تحقیق، توسعه و هزار عنوان خوشگل دیگر، روز به روز و یکی پس از دیگری برگزار می شوند و ما هنوز به دنبال ...

عنوان سیزده بدر آموزش الکترونیکی هم برای این بود که امید وارم ۱۳ ELC و 13 VLC بلای جان آموزش الکترونیکی نشود. من کلا آدم خرافاتی هستم و فکر می کنم این 13 ها بی دلیل نیستند.

وقتی آدم مشغول به کاری خاصی باشه، تمام رویداد های کنار خودش را با توجه به شرایط کاری و زندگی خودش سنجش می کنه، چند روزی است که در فرندفید فعال شدم، و به کاربرد های آموزش آن برای یادگیری زبان انگلیسی توجه کردم.

همین کامنت نوشتن های خیلی ساده به ما کمک می کنه که در مورد هر مطلبی نظر بدیم و کم کم یاد بگیریم چطور در مدت زمانی کوتاه و در چند کلمه نظر خودمان را بیان کنیم.

البته روم های فرندفید در زمینه زبان انگلیسی زیاد فعال نیستند ولی برای مثال شما کافی است در چند روم خبری عضو بشید و کم کم چند تا دوست پیدا کنید و برای تمام مطلبی که منتشر می شود نظر خود را بنویسید.

به نظر خیلی ساده میاد ولی می تونه خیلی مفید باشه، من یک روم درست کردم برای آموزش زبان انگلیسی و دارم سعی می کنم که یک سری مطالب آموزش هم در ان ارسال کنم. شما هم می تونید در ارسال مطالب کمک کنید و برای نوشته ها به زبان انگلیسی کانت بنویسید و سعی کنیم که در یک محیط انگلیسی تمام حرف و درد دل ها مون را به زبان انگلیسی بیان کنیم.

البته روم های دیگری هم هست مثل languages و clever-language که زیاد فعال نیستند.

البته کاربرد فرندفید در دیگر آموزش ها هم نباید فراموش بشه و اینطور تصور بشه که فقط برای آموزش زبان انگلیسی می تونه مفید باشه، آموزش الکترونیک یعنی همین، استفاده از تمام ابزار ها برای پیاده سازی آموزش برای همه و در هر زمان و ...

این سوال همواره در ذهن تمام افرارد وجود دارد وقتی از مدرسه الکترونیکی صحبت می کنیم، منظور ما چیست؟ محیطی کاملا مجازی یا محیطی ترکیب از مجازی و حقیقی؟ البته واژه های بسیاری در کنار مدرسه استفاده می شوند مانند مدرسه های هوشمند، مدرسه های نسل آینده ، و همه و همه در این نکته با هم مشترک هستند. این که کم یا زیاد تمام این اشکال مختلف از مدرسه ها از فناوری اطلاعات و اینترنت استفاده می کنند.

شخصا در خصوص مدرسه، یعنی آن چیزی که در سن ۷ سالگی به آن وارد می شویم و در ۱۷ یا ۱۸ سالگی از آن خارج می شویم، هیچگاه یک نگاه کاملا مجازی نبوده و فکر می کنم در این سن که شخصیت افراد شکل می گیرد می بایست روابط اجتماعی نزدیک و کنترل شده ای وجود داشته باشد.

 یک مدرسه الکترونیکی را من به این شکلا تعریف می کنم، محیطی که در آ تمام ابزار های موجود و اینترنت برای آموزش دادن استفاده می شود. برای مثال یک مدرسه الکترونیکی می تواند سایت اینترنت کاملی نداشته باشد، آما در محیط مدرسه و کلاس ها از تمام ابزار های موجود استفاده شده باشد.

کلاس های الکترونیکی می بایست حتما کامپیوتر داشته باشند، ویدئو پروژکتور داشته باشند، امکان ارتباط دانشجویان با اینترنت در کلاس فراهم باشد. و از همه مهم تر مانند مدارس معمولی همراه داشتن CD تلفن همراه، Notebook و memory در انها ممنوع نباشد.

در یک مدرسه الکترونیکی باید حتما، مدیران و مدرسان وبلاگ های رسمی داشته باشند و برنامه ها و خبرهای مهم مدرسه را در آن ها به نقد و بررسی بگیرند و دانشجویان نیز بتوانند در این بحث ها شرکت کنند.

در یک مدرسه الکترونیکی می شود بسیاری از جزوات و مطالب درسی را که معلمات معمولا در کلاس دیکته می کنند بصورت الکترونیکی در اختیار دانشجو قرار داد تا معلم در کلاس بیشتر به بحث و بررسی و آزمایش و تحقیق در خصوص این گونه موارد بپردازد.

 در یک مدرسه الکترونیک باید شبکه بی سیم داشته باشیم تا دانشجویان بتوانند در کلاس کامپیوتر های خود را به شبکه و اینترنت وصل کنند، درس های را ببینند، تمرینات را انجام دهند و با همکلاس های خود ارتباط بر قرار کنند.

البته در مدرسه الکترونیکی به دلیل استفاده از فناوری اطلاعات برای برقراری ارتباط میان افراد، مواردی مثل گردش های گروهی، برنامه های مشترک غیر مجازی اهمیت زیادی دارند. برای مثال هر هفته باید یک برنامه ای که در آن از فناوری اطلاعات خبری نباشد پیاده شود و دقت کرد که روابط اجتماعی افراد در سن پایین دچار مشکل نشود.

 یک مدرسه الکترونیکی برای راه اندازی نیاز به امکانات و هزینه های فراوانی دارد اما در طول دوره آموزشی چون زمان استفاده از اساتید کم می شود و در بسیاری از برنامه ها دیگر نیاز نیست از اساتید بصورت تمام وقت برای آموزش استفاده شود. برخی از هزینه ها کم خواهد شد. اما نباید فراموش کنیم که یک مدرسه الکترونیکی هیچگاه مانند آموزشگاه های مجازی یا دانشگاه مجازی نیست که تفاوت زیادی میان هزینه ها و دریافتی ها داشته باشد و این موضوع کمک کند که شهریه دوره ها کاسته شود.

شاید در کل وقتی که نگاه می کنیم هزینه ای که دولت در این بخش پرداخت می کند که مدرسه های الکترونیکی از کیفیت بالایی برخوردار باشند در آموزش عالی و دانشگاه های مجازی است که پوشش داده می شود.

یک مدرسه الکترونیکی از نظر من باید خیلی دقیق بر روی روابط اجتماعی دانشجویان کارکند. برای مثال باید روانشناس داشته باشد. باید ورزش را جدی بگیرد. باید تحقیق و پژوهش را جدی بگیرد و دانش آموزان را بیشتر با محیط اجتماعی و سیاسی اطراف خود آشنا کند.

 در مدارس الکترونیکی نباید مجدودیت های فیزیکی برای تولید محتوا ایجاد کرد، به نظر من باید دانش آموزان را به تولید محتوا مشغول کرد و از محتوای تولید شده هر سال برای آموزش پایه در سال بعد استفاده کرد. باید فراتر از استاندارد ها عمل کرد و اجازه نداد استاندارد ها جلوی خلاقیت دانش آموزان را بگیرند.

تا چند وقت پیش اصلا فکر نمی کردم که مرورگر ها هم بتوانند در زمینه آموزش ، به ویژه آموزش زبان انگلیسی مفید باشند. ولی بعد از ارائه مرورگر سافاری safari توسط شرکت Apple به دلیل این که این مرورگر یک نرم افزار غلط یاب برای املاء کلمات داشت به این فکر افتادم که این نرم افزار را به عنوان نرم افزار پیش فرش برای علاقه مندان به زبان انگلیسی معرفی کنم.

تا چند روز پیش که دیدم شرکت گوگل هم نرم افزار مرورگر خود را بنام کروم Chrome وارد بازار کرده تصمیم گرفتم هم این مطلب را بنویسم و هم به این نکته اشاره کنم که استفاده از این مرورگر ها و استفاده از نرم افزار های غلط یاب می تواند در درست نوشتن و حتی یادگرفتن زبان انگلیسی خیلی مهم باشد.

البته اگر به این مرورگر ها دسترسی ندارید می توانید از Google Toolbar نیز استفاده کنید. به این هم می گویند آموزش مجازی eLearning تعجب نکنید.

چند وقتی است که وبلاگ های معتبر در زمینه آموزش مجازی خارجی را پیگیری می کنم. برای برخورد کارشناسان آموزش مجازی با این موضوع در خارج از کشور بسیار جالب است.

من همیشه فکر می کردم که من ساده ترین فکر را در زمینه آموزش مجازی دارم و اصلا این موضوع را به عنوان یک دستاورد و تکنولوژی بسیار پیچیده بررسی نمی کنم. اما در خارج از ایران نگاه ها بسیار ساده تر و قشنگ تر است.

در میان این مقالات با یک سایت آشنا شدم و فکر می کنم که خیلی در زمینه آموزش الکترونیکی می تونه مفید باشید. سایت Go Animation کار با این سایت به شکل باور نکردنی ساده است و همه می توانند با استفاده از آن فیلم های کوتاه آموزشی تولید کنند. به شما پیشنهاد می کنم از سرویس های این سایت برای تولید فیلم های آموزشی حتما استفاده کنید.

افرادی هم که دوست دارند با استفاده از این سایت فیلم های آموزشی مربوط به آموزش زبان انگلیسی تولید کنند، این امکان وجود دارد فیلم های کارتونی ساخته شده برای استفاده در سایت او ال سی استفاده کنیم و البته هزینه ای هم برای این موضوع به این دوستان پرداخت کنیم.

لینک فیلم ساخته شده توسط من

طی چند روز گذشته برای چند تا از دوستان در مراسم بسیار پرشور ثبت نام اینترنتی کنکور همراهی داشتم و خیلی برای من به عنوان یک شخصی که تا امروز در کنکور شرکت نکرده ام جالب بود که زمان ما بعد از تکمیل فرم در پشت باجه می ایستادند تا دفتر چه را پست کنند ولی امروز با توسعه تجارت و دولت الکترونیک قبل از دریافت دفترچه و برای خرید کارت ثبت نام اینترنتی (آنلاین) می بایست در پشت باجه ها نشست و زنبیل گذاشت.
امروزه توسعه تجارت اکترونیک، آموزش الکترونیک و و و و تمام الکترونیک های دیگر، در ایران به یک مقوله بسیار خنده دار تبدیل شده، خنده دار از این سو که، راه و روش و تکنیکهای بازار ها و سازمان های سنتی فقط و فقط با کامپیوتر یعنی دقیقا فقط الکترونیکی شده اند. اما در دیگر کشور ها شاهد هستیم که با الکترونیکی شدن و به قولی با اضافه شدن هر e به تمام تعارف جامعه، فرهنگ و روش های بسیاری تغییر یافته و جامعه به سوی ی پیش رفته است که، جدای صرفه جویی در زمان و هزینه ، شرایط استفاده و فرهنگ زندگی مردم نیز تغییر کرده است.
در این میان نگاه من به ثبت نام اینترنتی دانشگاه ها در ایران یک نگاهی است بسیار متفاوت، چرا که در تمام دنیا این دانشگاه ها هستند که پیشتازند، اما در ثبت نام اینترنتی دانشگاه ها در ایران من به این موضوع پی بردم که هنوز در میان مدیران و مسئولات ترس و نگرانی های زیادی از آنلاین شدن وجود دارد. یکی از دلایل من عدم اطمینان و فرهنگ سازی برای استفاده از بانکداری الکترونیکی در مراحل ثبت نام است.
پوشش بسیار گسترده و مخاطب جوان به همراه یک سطح از دانش کامپیوتری که مراحل ثبت نام، ارسال عکس را به شکل الکترونیکی انجام می دهند، این توان را دارند که برای ثبت نام از امکانات بانکداری الکترونیکی استفاده کنند. و این بخش از جامعه اگر با تجارت الکترونیک و بانکداری الکترونیکی آشنا شده و این چرخه را بصورت کامل و عملی انجام دهند می توانند سرعت توسعه الکترونیکی شدن و دولت الکترونیک را شتاب دهند.

دسترسی به اسکنر برای اسکن کردن عکس برای خیلی ها دشوار تر است تا استفاده از خدمات بانکداری الکترونیکی. با یک نگاه ساده می توان مخاطبین را به چند گروه تقسیم کنیم . اما  قبل از آن من یک طرح برای استفاده از خدمات بانکداری الکترونیک در ثبت نام کنکور پیشنهاد می کنم و تفاوت ها را یک به یک می نویسم.
بجای فروش دفترچه و شماره رمز هر فردی ابتدا فرم خود را در اینترنت تکمیل کرده و سپس به بانک انلاین مراجعه و مبلغ را از طریق بانک پرداخت می کند. و فرم هایی که پرداخت تایید شده دارند در کنکور شرکت داده می شوند.
بسیاری از خانواده ها امروزه کارت های الکترونیکی بانک های مختلف را دارند و این موضوع باعث می شود که بخشی از داوطلبان کنکور هیچ نیازی به مراجعه به اداره پست برای خرید دفترچه نداشته باشند و این خود بسیار مهم است.
آن دسته از افرادی که کارت خرید اینترنتی ندارند یا کارت دارند رمز ندارند می بایست برای رفع مشکل به اداره پست یا بانک صادر کننده کارت مراجعه کنند. پس با این نگاه مشکلی به مشکلات داوطلبان اضافه نمی شود و کم نیستند افرادی که با توجه به مورد اول نیازی به مراجعه به بانک یا اداره پست ندارند و می تواند با کارت های خود ثبت نام کنند. پس ما در همین نگاه اول هم پیشرفتی داشتیم.
اما این روش تنها برای گروه اول مفید نیست، از دید فرهنگ سازی تمام داوطلبان کنکور و شاید تمام خانواده های ایرانی در طول سال یک سیرکامل استفاده از بانک داری الکترونکی را طی کرده اند. از میان گروه دوم، آن ها که کارت داشته اند و رمز بانک اینترنتی نداشتند، رمز خود را گرفته اند و آماده هستند از دیگر مراحل و سرویس های آنلاین هم استفاده کنند و آن گروه هم که اصلا کارت نداشتند پس از مراجعه به بانک یا اداره پست می توانند کارت پرداخت اینترنتی با مبالغ کم تهیه کنند. این موضع و باقی ماندن مبلغی در کارت اینترنتی خود دلیل و تشویق این گروه بزرگ از جامعه است برای استفاده مجددا از سرویس های آنلاین و خدمات بانک الکترونیکی است.
این روش پیشنهادی در عمل واقعا مشکلات زیاد و بزرگتری را برای داوطلبان بوجود نمی آورد. اما امتیاز های بیشماری را برای جامعه و آینده کشور به همراه خواهد داشت.

** لطفا اگر از مطلب در جایی استفاده کردید نامی از ما هم ببرید.

سلام، چند وقتی است که جدای مسادل فنی سایت در حال پیاده سازی بخش های فرهنگی زیادی در سایت هستیم، که احتمالا تغییرات و امکانات جدیدی را به همراه خواهند داشت. در جدید ترین این بخش ها، بخشی به سایت اضافه شده که کاربران می توانند از مناسب بودن سرویس آنلاین با امکانات و شرایط خود اطمینان پیدا کنند.

اگر دوست دارید که بدانید دوره های آموزش آنلاین برای شما مفید است. لطفا به سوال پایین پاسخ داده و سپس برای مشخص شدن نتیجه به لینک پایین مطلب در سایت او ال سی بروید و در آخر صفحه نتیجه پاسخ های خود را بررسی کنید.

۱. آیا نظم و ترتیب کافی برای انجام دادن تکالیف درسی خود را بدون تنظیم ساعت کلاس دارید؟
۲. شما در مدیریت زمان خود خوب عمل می کنید؟
۳. آیا در یادداشت نوشتن در زمان صحبت استاد خوب عمل می کنید؟
۴. شما می توانید در خارج از سیستم کلاس برای خود کار کنید؟
۵. آیا شما دوست دارید مطالبی را که یاد میگیرید بجای گفتن، تایپ کنید؟
۶. آیا فکر می کنید در استفاده از اینترنت، کامپیوتر و ایمیل خوب عمل می کنید؟
۷. آیا فکر می کنید در زمان های که نیاز به کمک داشته باشید می توانید به راحتی از دیگران کمک بگیرید؟
۸. آیا به خود برای استفاده و تجربه یک سیستم آموزش جدید اعتماد دارید ؟
۹. ایا فکر می کنید که یک فرد متکی به خود هستید ؟
۱۰. تمام کارهای خود را بدون یادآوری دیگران انجام می دهید؟
۱۱. آیا کامپیوتر شما به اینترنت دسترسی دارد؟
۱۲. سفر های درون شهری برای شما سخت است؟

برای اطلاع از نتیجه به این بخش از سایت مراجعه کنید.

به خبر توجه کنید "دفاتر خدمات دانشگاه علم وصنعت براي دانشجويان مجازي ايجاد شد"

"رييس مركز آموزش مجازي دانشگاه علم و صنعت ايران گفت: دانشگاه علم و صنعت ايران در ‪ ۶‬شهر دفاتر خدمات اين دانشگاه را براي دانشجويان دوره مجازي راه‌اندازي كرده است"

در ادامه خبر آمده است : "براي اينكه دانشجويان دوره‌هاي مجازي براي رفع مشكلاتشان به تهران نيايند، اين دفاتر ايجاد شده است" جالب نیست !!! صبر کنید جالب تر هم می شود. "دانشجويان دوره مجازي در ساعت خاصي براي تشكيل كلاس حاضر مي‌شوند" خنده دارد شد ؟ گریه دارد هم می شود!!!

"استفاده از اينترنت براي دانشجويان مجازي در منازل دشوار است و دريافت تصاوير از طريق اينترنت با سرعت كم، ممكن نيست" این دیگر تمامش بولد شد. !!!!!

اصل خبر را ببینید

من که این خبر را خواندم متوجه نشدم اصلا چرا ما باید دانشگاه مجازی تاسیس کنیم که بعد از ۲ سال در ۶ شهر دفتر بزنیم و بعد از ۴ سال حتما در ۱۶ شهر دفتر داشته باشیم و در ۶ شهر کلاس برگزاری کنیم و بعد از ۸ سال هم احتمالا کلاس های مجازی را کنسل کنیم !!!!

با این روش که پیش می رویم زیاد دور از ذهن نیست. بیش از ۲۰ بار گفتم و نوشتم که تعریف دانشگاه مجازی با دانشگاه سنتی و دانشگاه الکترونیکی تفاوت دارد. با پایه ساختمان را از ابتدا خراب و کج بنا کردیم و یه همین دلیل این راه و روشی که رفتیم با توجه یه هزینه و زمانی که در این راه مصرف کردیم تقریبا غیر ممکن است.

استفاده از تکنولوژی و استاندارد هایی که در کشور های غربی استفاده می شود برای آموزش مجازی ما در ایران کاربرد ندارد. اینترنت پرسرعت با مقداد ۲۵۶ یا ۵۱۲ در خیلی از کشور های غربی تبدیل به شوخی و خنده شده است. استاندارد های غربی در زمینه آموزش مجازی به دلیل اینکه تشکیل شده از یک مجموعه استاندارد هستند و به طور کلی یعنی تمام فعالیت ها و شرایط حاکم در دانشگاه مجازی در آمریکا استاندارد های مختلفی دارد. ما در هیچ صورت نمی توانیم با کپی برداری و پیاده سازی یک استاندارد خاص و استفاده از LMS یا LCMS های خارجی ، آموزش مجازی خوب و حرفه ای داشته باشیم.

 

نگاهي به آيين‌نامه «چگونگي تاسيس موسسات آموزش عالي غيردولتي الكترونيكي»

چند روز پيش در سايت دايرکتوري جامع آموزش خبري را با عنوان بالا مطالعه کردم. چون علاقه زيادي به آموزش الکترونيک دارم و در 4 سال گذشته تمام وقت خود را براي راه اندازي و مديريت در آموزش الکترونيک صرف کردم. دلبستگي خاصي به اين رشته دارم. از اين رو تمام خبر هاي اين رشته را دنبال مي کنم. اين آيين نامه براي من جالب بود. اول بايد از صدور این آيين نامه تشکر کنم. دعوت از بخش خصوصي براي راه اندازي دانشگاه الکترونيک خيلي خوب است. و شخصا از اين اقدام وزارت علوم حمایت مي کنم. ولي بعد از خواندن آيين نامه چند مورد به نظرم رسيد که در اين جا باید بيان کنم. و فکر مي کنم اگر اين موارد در آيين نامه اعمال شود در کيفيت آموزش تاثير مثبتي خواهد داشت.

در مطالعه اين آيين نامه 10 نکته پيدا کردم. برخي از اين موارد فقط احتياج دارد که توضيح داده شود. برخي از اين نکته ها هم بسته به ديد گروه نويسنده مي تواند 2 ديدگاه و روش کاملا مختلف داشته باشد. در ادامه تک تک اين موارد را بررسي خواهيم کرد. اميد وارم دوستان و مسئولین وزارت علوم از بابت اين نظر خورده به دل نگيرند. (چون در آينده با وزارت علوم کار دارم D:)

1. دانشگاه الكترونيكي مدلي است براي دانشگاه واقعي در فضاي مجازي (یکی از بند های آیین نامه)
دانشکاه مجازي دقيقا مدلي از يک دانشگاه حقيقي نيست. دانشگاه مجازي در بسياري از موارد امکانات و ابزار بيشتري را در اختيار دانشجو قرار مي دهد. و در برخي از موارد مانند انتقال احساس ميان شاگرد و استاد، داراي نقاط ضعف مي باشد.

2. هيات موسس
در اين آيين نامه تاکيد زيادي بر روي سطح علمي هيات موسس شده. دارا بودن شرايط عمومي و مطابق با قوانين جاري کشور براي تاسيس شرکت و موسسه براي هيات موسس لازم است. ولي نبايد هيات موسس را از لحاظ علمي بررسي کرد. چه بسا يک سرمايه دار به عنوان يک موسس بتواند امکانات خوبي را در دانشگاه مجازي فراهم کند. به نظر من بايد هيات موسس را بيشتر با توجه به سابقه ها اجرايي و با يک ديد کلي برررسي کرد. و به نظر من ترتيبي اتخاز شود که دانشگاه رتبه بندي شوند و اين رتبه بندي بر اساس ميزان تحصيلات اعضاي هيات علمي باشد، نه هیات موسس. (در اين مرحله مي شود بار علمي موسسين را هم حساب کرد.)
در اين سيستم هر گروهي که از لحاظ سوابق کاري در زمينه آموزش کار کرده باشند مي توانند دانشگاه تاسیس کنند و با توجه به تحصيلات هيات علمي دانشگاه رتبه بندي مي شود.

3. امكانات فيزيكي شامل ساختماني مستقل و تك كاربردي به مساحت حداقل 500 متر مربع (یکی از بند های آیین نامه)
من فکر مي کنم با يک مديريت قوي يک دانشگاه مجازي را در يک فضاي 12 متري هم مي شود مديريت کرد. قرار دادن اين شرط يعني فضاي 500 متري يعني تحمیل هزينه اي بيش از 3 ميليون تومان در ماه. و اين هزينه را مي بايست دانشجويان پرداخت کنند. در آموزش اکترونيک مديريت اهميت دارد نه امکانات. با فضاي 500 متر مي شود. يک کشور را در دولت الکترونيک مديريت و کنترل کرد.

4. تامين زير ساخت ارتباطي و سخت افزاري شامل تامين سرورهاي مناسب (یکی از بند های آیین نامه)
اين توضيح در اين جا لازم است. که تامين سرور ها بايد در يک ديتاسنتر کاملا فني و مجهز باشد. اطلاعات يک دانشگاه مجازي را نبايد در محل دانشگاه نگهداري کرد. با توجه به قرار دادن شرط مساحت ، من فکر مي کنم منظور اين آيين نامه ذخيره اطلاعات در محل دانشگاه است. ولي نه از لحاظ هزينه و نه از لحاظ امنيت، ذخيره اطلاعات در محل دانشگاه درست نيست.

5. در اختيار داشتن زير ساخت مخابراتي با پهناي باند مناسب براي انتقال داده و اطلاعات (یکی از بند های آیین نامه)
توضيح اين مورد هم مانند مورد 4 است. دسترسي به اينترنت پر سرعت در ايران زياد دشوار نيست. براي کنترل يک دانشگاه نياز به اينترنت پر سرعت مانند در ورود به اطاق مدير یک دانشگاه است.

6. تامين حداقل چهل درصد از محتواي دروس الكترونيكي (یکی از بند های آیین نامه)
من فکر مي کنم براي صدور مجوز پذيرش دانشجو بهتر است دانشگاه را ملزم به تهيه صد درصد مواد آموزش سال اول کنيم.

7. چنانچه بخشي از فعاليتهاي آموزشي موسسه الكترونيكي به صورت حضوري ارائه شود (یکی از بند های آیین نامه)
من فکر مي کنم اصلا نبايد در آيين نامه همچين عنواني نوشته شود. بهتر است بجای برگزاری کلاس های حضوری از سمينار آنلاين استفاده شود.

8. استخدام عضو هيات علمي براي هر گروه آموزشي
يک مورد خيلي مهم. در اين جا بايد خيلي سخت گيري کرد. از لحاظ مدرک و سابقه کاري و حتي سابقه آموزشي بايد مورد بررسي قرار گيرد. و در اين جاست که بايد با توجه به تعداد اعضاء و سطح تحصيلات به دانشگاه رتبه داد. اين روش به دانشجويان در انتخاب بهترين دانشگاه کمک مي کند. و باعث رقابت سالم در ميان دانشگاه ها مي شود.

9. تامين آموزشيار براي هر گروه آموزشي
اين مورد هم توضيحي مشابه مورد بالا دارد. با اين تفاوت که انتخاب و استخدام آموزشيار را بايد به هيات علمي سپرد. وزارت علوم بايد تمام تلاش خود را براي سیاست گزاری و هدایت، هيات علمي صرف کند. اگر هيات علمي خوب و قوي باشد در هيچ صورتي از اساتيد و اموزشيار هاي ضعيف براي کنترل دانشجويان استفاده نمي کنند.

10. ظرفيت پذيرش دانشجو در موسسه مبتني بر پهناي باند مخابراتي ، تعداد اعضاي هيات علمي و آموزشياران موسسه تعيين مي‌شود. (یکی از بند های آیین نامه)
پهناي باند مخابراني موسسه براي مديريت دانشگاه اهميت دارد. شما فکر کنيد، اگر پهناي باند مخابراتي را اتاق رئيس دانشگاه آزاد تصور کنيم با توجه به وسعت دانشگاه آزاد ، اتاق رئيس دانشگاه آزاد بايد اندازه کل مساحت تهران باشد. باز ياد آور مي شوم که در آموزش الکترونيک فقط مديرت و صرفه جويي در هزينه ها است که موفقيت را به همراه مي آورد. نه امکانات و سرمايه.

در اینجا نقش مديريت در آموزش الکترونيک، خود را بيشتر از تمام صنايع نشان مي دهد.

تکمیلی :
همین نوشته در itanalyze

آها راستی یه چیز بگم حال کنید!
شاید اگر بشنوید فلان دانشگاه کلاس های دخترا رو از پسرا جدا کرده زیاد تعجب نکنید اما اگه بشنوید در دانشگاه مجازی هم کلاس مجازی دخترا از پسرا جدا شده چی ؟ :D
نمیدونم خنده داره یا گریه اما حقیقته
دانشگاه مجازی علم و صنعت ایران کلاس مجازی دخترا رو از پسرا جدا کرده !!! یعنی دخترا و پسرا حق ندارن حتی صدای هم دیگه رو هم بشنون
دانشجو هایی که حتی در سال شاید چند بار اونم موقع امتحان همدیگه رو ببینن حالا دیگه حتی صدای همدیگه هم نمیتونن بشنون
البته با این کار بعید نیست برای امتحانات پایان ترم هم دخترا رو از پسرا جدا کنن
شما قضاوت کنید، من که هرچی فکر میکنم نمیتونم دلیلی برای این کار پیدا کنم!
جالب اینجاس که برای دخترا استاد خانم و برای پسرا استاد آقا سر کلاس مجازی میفرستن
دیگه پی بردن به عمق فاجعه با خودتون

لینک اصلی مطلب : پاپیون بلاگ
لینک خبر در سایت دانشگاه علم و صنعت

نام این دانشگاه مجازی قبلا * خورده بود چون خبر تایید نشده بود ولی دوست خوب من از وبلاگ پاپیون لینک این اطلاعیه را در سایت دانشگاه مجازی علم و صنعت برای من ارسال کرد . به دلیل اینکه خبر تایید شده نام دانشگاه را می نویسم.
البته این دانشگاه مجازی یکی از بزرگترین دشمنان سایت ما است و در چندین مورد شنیدم که کارکنان آن دانشگاه ما را به استفاده از تبلیغات غیر حقیقی و قیمت زیاد محکوم کرده و برای ما تبلیغات منفی انجام می دهند. یک بار هم در پاسخ به این که با سایت ما که یک سایت آموزش زبان است تبادل لینک داشته باشند تا دانشجویان آن ها هم بتوانند از سرویس های رایگان ما استفاده کننده پاسخ دادند که برای تبادل لینک باید به آن سایت پول بدهیم. لینک این داستان