وبلاگ رسمی سایت آموزش زبان انگلیسی OLC

پست آخر سال، شب آخر سال، اول یاد شام آخر مسیح افتادم که به قول یکی از دوستان از داستان شام آخر میترا، الهه باستانی ایران ها کش رفته شده.

شاید هم یک لحظه خداحافظی باشه، از امسال به سال بعد. همینطور یک سال بزرگ شدن، هم بزرگ شدن خودم، هم بزرگ شدن این وبلاگ. خلاصه یک سال دیگه هم گذشت.

یک سال که برای همه پایین داشته ولی بالا نداشته :دی ، البته بالا هم داشته ولی کلا نه تنها در ایران، بلکه در بیشتر کشور ها، سالی بوده با مشکل های شدید اقتصادی. این مشکل هم در ایران اگه زیاد تر نبوده باشه، مساوی خارج هستش.

خلاصه برای سال آینده، شرایط خیلی سختی داریم، انتخابات ریاست جمهوری، شرایط بد اقتصادی، احتمالا فشار های بیشتر به وب سایت ها و وبلاگ نویس ها، خلاصه برای سال آینده هیچ کسی نیست که پیش بینی خوبی داشته باشه.

خدا، سال آینده را به خیر کنه.
سال نوتون مبارک، نوروزتون پیروز

دیروز ساعت ۹ شب در سینما آفریقا، فیلم اخراجی های ۲ ساخته آقای ده نمکی، یک نمایش قبل از اکران داشت. منم برای دیدن فیلم رفتم، البته از چند نفری شنیده بودم که اصلا فیلم خوبی نیست و بیشتر تکرار نوشته های قبلی است. حتی در زمان ورود به سالن سینما هم این حرف را چند بار شنیدم، که فلانی رفته بود جشنواره، فیلم رو دیده بود اصلا خوب نبود.

سعی کردم که فکرم را از این پیش داوری ها خالی کنم و با فکری باز برم برای تماشا، رفتم و فیلم رو دیدم، از همن اول خنده بود، به نظر من که بخشی از دیالوگ ها حتی پخته تر از اخراجی ها ی ۱ بود. خلاصه فیلم، آدم های بد اخلاق و اخمویی که تو سالن بودن رو هم تکون داد، دست و سوت و صدای خنده های شدید، من خودم که تو سینما اصلا دست و سوت نمی زندم و صدای خنده هم از من در نمی یاد، دیروز هم دست زدم چند بار وسط فیلم، و هم چند بار اینقدر بلند خندیدم که خودم خجالت کشیدم.

فیلم از نگاه من، بیشتر از اون چیزی که تصور می کردم چهره ای ملی گرایانه و ایرانی داشت. فیلمی بود برای شرایط امروز جامعه به نظر من، ولی خدا وکیلی صحنه های جنگ تو فیلم خیلی خوب بود، من چند بار تو دلم گفتم، عمرا من ۱ روزم بتونم شرایط جنگی رو تحمل کنم.

البته از دید من مشکل اصلی اخراجی ها اینکه سایت درست و حسابی نداره، ولی آقای ده نمکی در وبلاگش این فیلم را خیلی خوب پوشش داده. اما بابا در دنیای امروز، اخراجی ها نیاز به سایت درست و حسابی داره، اخه می دونید که اخراجی های ۳ هم در راه است.

وبلاگ آقای ده نمکی

پی نوشت : اخراجی ها ۲ از روز پنجشنبه این هفته اکران عمومی میشه از دست ندید به حرف این جشنواره رفته ها هم گوش نکنید.

معمولا وقتی که موضوعی برای نوشتن ندارم، در گوگل شروع می کنم به جستجو کردن موضوع های روز، مثلا امروز، روز زن و یا زن را جستجو کردم، گفتم به مناسبت روز جهانی زن و در حمایت از آزادی زنان، یک سایت خوب پیدا کنم و اون رو اینجا نقد کنم و بگم که مثلا مشکلات اون سایت چه هستش.

 شروع کردم به جستجو و پیدا کردن سایت ها، یکی، دوتا، سه تا، چهارتا، پنج تا، شش تا، هفت تا، رسیدم به صفحه هشتم سرچ گوگل و تمام سایت های مربوط به زنان رو مانند، kvinnonet.org ، womansrights.org ، avayezan.org ، womanology.org ، womeniniran.com ، azadizan.com ، irwomen.net ، rahai-zan.org و feministschool.com پیدا کردم اما، همه و همه فیلتر شده بودند؟؟؟ آخه بابا من که نمی خوام برم وارد کمپین بشم، به خدا می خوام از سایت های این خانم های محترم کلی ایراد فنی بگیرم، بعدم بگم دیدید سایتم بلد نیستین طراحی کنین!!!

خلاصه در نهایت بعد از کلی بالا و پایین کردن یک سایت پیدا کردم به نام کانون زنان ایرانی و یکی دیگه هم به نام ایونا یا همون پایگاه خبری زنان ایران. گفتم بابا خدا رو شکر، خوراک امروز ما در اومد. سایت ایونا که کارش درست بود، فکر می کنم شرکت رادکام این سایت را طراحی کرده باشه و کانون زنان هم با سیستم اسپیپ طراحی شده بود که من تا حالا ندیده بودم. در اخر هم دیدم که این سایت ها که زیاد ایراد ندارند، به مناسبت روز جهانی زن هم تصمیم گرفتم ایراد های بند تومونی، ازشون نگیرم.

راستش در مورد همین برابری زن و مرد، من عقیده های خاص خودم را دارم، من میگم که اصلا نباید جنسیت در شرایط و امکانات زندگی تاثیر داشته باشه. متاسفانه امروز در خیلی جاها دیده میشه که فقط برای اینکه زن تو نقطه توجه باشه و این برابری وجود داشته باشه، خیلی وقت ها انتخاب های مناسبی انجام نمیشه، یعنی اومدیم مردسالاری رو از بین ببریم، زدیم شایسته سالاری رو خراب کردیم.

زن و مرد که رنگ سیاه و سفید نیستند. سگ و گربه نیستند که اگه این باشه اون نیست یا اگه اون باشه این نیست. همین امروز این همه مرد ها به خاطر مهریه تو زندانن، وقتی که از حقوق برابر صحبت می کنیم یعنی باید اینور داستان رو هم دید. مرد دنبال زن گرفتن میره، دیگه بیچاره میشه، چرا؟ چون جامعه ما سنتی هستش، مردم ما سنتی هستند.

تو این جامعه سنتی، فقط من و شما نیستیم که تصمیم بگیریم برابر بشیم و بعد برابر شدیم، و دیگه هیچ مشکلی وجود نداشته باشه. همین خود من، وقتی زن داره رانندگی می کنه اصلا دلم نمی خواد تو ماشین باشم، یا وقتی می بینم یک زن داره با سرعت ۲۰ کیلومتر تو لاین ۳ وسط اتوبان، حرکت می کنه دادم میره هوا.

به نظر من این داستان های برابری و از بین بردم فاصله ها ، حرمت ها و نوشتن از تابو ها، واقعا راه این مبارزه اجتماعی نیست، تا وقتی که مرد های ما فرهنگ ندارن که قبول کنند زن هم آدمه، همین میشه که هست. البته نباید فراموش کنیم که خیلی از زن ها هم با برابری مشکل دارند و فرهنگ برابر شدن را بلد نیستن.  فکر می کنند اگه برابر شدن دیگه باشد برن شوهر سواری و پدر مرد های بیچاره رو در بیارن.

روز جهانی زن هم مبارک

ذره بین طلایی ، تاپ مدیا ، السیتکس ، iran wsa ، رسانه های دیجیتال و جشنواره آنلاین وب سایت های ایران. از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷، ۳ دوره زره بین طلایی، ۲ دوره تاپ مدیا، ۲ دوره السیتکس، ۳ دوره WSA و 2 دوره رسانه های دیجیتال، امسال هم دمین دوره از جشنواره آنلاین وب سایت ها ایران که خیلی دقیق تر و بهتر از سال گذشته در حال برنامه ریزی آن هستیم.

آقای رودکی در سایت ذره بین طلایی نوشته اند که دیگر برگزار نمی شود، تاپ مدیا هم که سایتش باز نشد و فکر می کنم برای سال جاری برنامه نداشته باشد، السیتکس نگاهش بیشتر به ساختار سازمان های مجازی است، WSA و DMF هم که تخصصی مربوط به وب سایت ها نیستند.

از شش مورد نام برده شده، 2 تا تعطیل شده داریم، یکی کاملا دولتی ، 2 تا رنگ و بوی دولتی دارند و یکی دولتی نیست. البته فراموش نکنیم که جایزه های دیگری هم هستند مثل برترین وب سایت تجاری که هر ساله توسط وزارت بازرگانی معرفی می شود.

حالا ببینیم که نقش این ها در توسعه وب چیست، آیا اصلا نیازی است که ما این جشنواره ها را برگزار کنیم؟ وقتی که به دنبال پاسخ دادن به این سوال ها می رویم، به این نکته برخورد می کنیم که اگر نیاز بود چرا ذره بین طلایی تعطیل شد؟ چرا امسال از تاپ مدیا خبری نیست؟ مگر نه اینکه این ها را خودمانی های وب راه اندازی کرده بودند و خودمانی های دیگر حمایت نکردند؟

وقتی صحبت از مسابقه وزارت بازرگانی می شود، تنها چیزی که نگران کننده نیست، هزینه ای است که برای این مراسم پرداخت می شود و وقتی که از DMF صحبت می کنیم، تنها چیزی که مطرح می شود، هزینه های بسیار سنگین و شاید سرسام آوری است که هزینه می شود.

برای چه؟ برای توسعه وب؟ برای توسعه دنیای مجازی؟ برای فروش غرفه؟ برای نمایشگاه جنبی؟

یکی از دوستان به من گفت که جایزه های مربوط به وب در ایران به سمت بدی حرکت می کنند، برای من جالب بود که کدام جایزه ها؟ ما که اصلا جایزه ای نداریم که از دل وب فارسی بیرون آمده باشد. در کل تبلیغات چاپی در رسانه ها را که نگاه کنیم 3 سایت او ال سی، آفتاب و آهنگ سرا هستند که هزینه می کنند برای تبلیغات.

آیا اصلا این وب فارسی نیاز دارد که جشنواره داشته باشد؟

نیاز که دارد، ولی شرایط برگزاری جشنواره خیلی سخت است، استاندارد های ما هم خیلی بالاست، مشکلات اقتصادی هم کم نیست، شانس بیاوریم با دولت مشکل نداشته باشیم و هزار تا مسئله دیگر.

اما من فکر می کنم این وب نه تنها نیاز دارد، بلکه کمبود هم دارد، ایکاش امسال، ذره بین طلایی و تاپ مدیا هم بودند، که می شد جشنواره آنلاین وب سایت ایران را با کسی مقایسه کرد، ای کاش امسال یک جشنواره جدید داشتیم.

جشنواره آنلاین وب سایت های ایران، رای گیری خود را تا 25 اسفند تمدید کرده است، تا اول فروردین سایت های برتر را برای داوری نهایی به هیات داوران معرفی می کند، داوران نظرات نهایی خود را تا 15 فروردین اعلام می کنند و مراسم پایانی در هفته آخر فروردین یا هفته اول اردیبهشت در یکی از هتل های مرکز شهر تهران برگزار خواهد شد. برای مراسم پایانی، صحبت هایی کردم که در حدود 15 سخنرانی داشته باشیم. از قدیمی ها و حرفه ای های وب فارسی.

اما امروز، وبنا نیاز به اسپانسر هم دارد. اگر دوست دارید اسپانسر این مراسم شوید به من اطلاع بدهید، هزینه های سالن، پذیرایی و فیلمبرداری از مراسم، بیشترین هزینه هایی هستند که نیاز به تامین منابع مالی دارد.

چند ماهی است که نیما داره رو یک پروژه به نام کلین کار می کنه و حسابی درگیر این کار شده. من می خواستم خیلی زود تر در مورد کلین، نظرات مستقل خودم رو (به قول وفا مستقیم) بنویسم.

به نیما گفتم به عنوان اولین مشتری روی من حساب کنه، چون واقعا احتیاج دارم که تو سایت او ال سی، یک مقدار ایده جدید در بخش طراحی و قالب سایت وارد بشه. پس اولین دلیلی که هر مدیر سایت نیاز داره که از یک نفر کمک بگیره، اینکه از ایده های تکراری دور بشه.

دلیل دوم هم اینکه من چند ماهیه، یک نگرانی شدید پیدا کردم، که نکنه کسانی که به سایت مراجعه می کنند به دلیل محتوای موجود در صفحه اصلی و صفحه معرفی دوره ها از ثبت نام کردن منصرف بشن. پس از این جهت هم قرار نیما به من کمک کنه و با یک نگاه جدید وب تویی روی محتوای سایت هم کار کنه. نظر خودم اینکه نوشته ها ساده تر و گویا تر بشه، حالا نیما چه کار می کنه خدا میدونه.

حالا چرا دنبال یک طراح نرفتم و اومدم دنبال نیما، چون ارزون تر میگیره، شوخی نمی کنم، کلین کردن یا تمیز کردن یک سایت از مشکلات موجود در اون با توجه به اینکه شاید کار سخت تری هم باشه نسبت به طراحی یک سایت از اول و با یک سیستم جدید، معمولا ارزون تر میشه.

یک دلیل دیگه هم داشتم، همون طوری که نیما در پسن اول وبلاگ کلین نوشته، نگاه کلین، فقط به طراحی سایت نیست و اصلا دنبال این نیست که از سایت اشکالات الکی بگیره و هزینه یک طراحی جدید را برای شما پدید بیاره.

کلین کردن، با توجه به اون چیزی هایی که از نیما شنیدم، یعنی اینکه شما بدون اینکه ساختار سایت و طراحی کلی سایت را به هم بریزین، یه چند تا تغییر کوچیک تو سایت میدین، اندازه عکس ها را درست می کنین، اعتبار سنجی می کنین کد های سایت رو، و از اون ابزار هایی که در وب ۲ رایج شده ولی شاید هنوز در سایت شما پیاده نشده باشه استفاده می کنید. سایت همون سایت هستش، و طراح هم همون طراح قبلی.

کلین مثل این میمونه که شما یک میز دارین که روش خاک گرفته و لبش پریده، نیما اون میز رو برای شما تمیز می کنه و خرابی ها شو درست میکه، بجای اینکه شما برین از اول یک میز بخرین.

راستی اینم سایت کلین

همچنین از شما دعوت می کنم که از مینی بلاگ من و وبلاگ توچال من هم دیدن کنید.

شرکت در همایش ها و کنفرانس در ایران دالیل خاص خود را دارد. همه می آیند برای ناهار و دریافت اضافه کار، اصلا هم از گپ و قرار داد های کلان خبری نیست. کلا کیفیت مراسم بر اساس نوع پذیرایی، تعداد غذا ها در منوی ناهار، اینکه در پذیرایی ها موز وجود داشت یا خیر، چای دادند یا نسکافه، و چند عامل کلیدی دیگر، بررسی می شوند و مدیران تصمیم می گیرند که ایا سال آینده نیز در آن همایش شرکت کنند یا خیر. به طور کلی در ایران همایش بازی یا کنفرانس بازی می کنیم.

سخنرانی ها هم، بستگی دارد. بعضی ها خوب سخنرانی می کنند و بعضی ها بد، بعضی ها هم فقط می آیند که سخرانی کرده باشند، و اصلا موضوع برنامه اهمیت ندارد، در هر موردی می روند بالای منبر و بسته با جو موجود صحبت می کنند. البته معمولا، ۲ تا سخنران خوب می شود در هر همایش پیدا کرد.

در کنفرانش آموزش الکترونیکی VLC که سه شنبه در هتل المپیک تهران برگزار شد، وقتی مدیر دانشگاه الکترونیکی دانشگاه تهران به عنوان دومین سخنران گفت "to e or not to be". این دیگر بستگی به هوش شما دارد که چگونه تحلیل می کنید. من کلا هوش کمی دارم و زیاد متوجه منظور ایشان نشدم، البته شاید مشکل از این است که من زبان انگلیسی خوبی ندارم.

یا مثلا وقتی که کامپیوتر کنار تریبون در وسط اجرای برنامه خاموش شد یکی از سخنران گفت "یکی بیاد اینو درست کنه که تاثیر بد در مخاطب نداشته باشه". یا مثلا وقتی دکتر حقانی از کاربرد های یک سایت خارجی در امر آموزش صحبت می کند ولی می گوید "چون این سایت فیلتر شده نامش را نمی برم" و بعد معلوم می شود که این سایت بد بخت یوتیوب خودمان است.

مشاور رئیس چمهور آقای زارعی نخجندری نیز در این کنفرانس حضور داشت و فرمود که انفجار اطلاعات و انفجار جمعیت، دو مشکل اصلی ایران در آینده است و ادامه داد که باید در آموزش تحولی ایجاد کنیم.

در ادامه دکتر حقانی در سخنان خود یک جمله داشتند که برای من جالب بود "eLearning  بدون e-administration اصلا امکان پذیر نیست." این جمله از این دیدگاه قابل بررسی است، که مگر اصلا ما در ایران administration داریم که حالا به دنبال e-administration می گردیم؟؟؟

آقای نخجندری چند جمله دیگر هم داشت که برای من جالب بود . مثلا "آموزش مجازی مدیریت زمان و هزینه است" و یا "آموزش مجازی نوعی مدیریت رفتار اجتماعی است." البته از دید ایشان آموزش مجازی وقتی موفق می شود که با فرهنگ، رفتار، دین، اعتقادات ملی و اجتماعی ما هماهنگ شود. به طور کلی یعنی یک آموزش از همه جهت بومی شده باشد.

همایش ساعت 8 شروع شد و تا اینجا کار فکر کنم که چهار نفر سخنرانی کرده بودند، تمام این چهار نفر از 2 چیز می گفتند، مزیت ها و چالش ها. این سوال برای من مطرح شد که آیا این بحث ها برای مدیران آموزش الکترونیکی سازمان ها لازم است؟ اصلا اگر مدیران آموزش الکترونیکی سازمان ها با مزیت های آشنایی ندارند و یا اصلا اعتقاد ندارند، چرا مدیر آموزش الکترونیکی شدند؟؟؟

من فکر می کنم در این گونه همایش ها باید تاکید روی نحوه مدیریت و پیاده سازی آموزش الکترونیکی باشد، نه فقط بررسی مزیت ها و چالش ها.

سخنران بعدی هم آمد. و باز هم بحث شیرین زیر ساخت ها، و باز هم مزایا و بازهم محدودیت ها و باز هم بررسی شرکت های خارجی که در این زمینه موفق بوده اند. مثلا IBM در سال 2001 در حدود 200 میلیون دلار با پیاده سازی آموزش مجازی صرفه جویی داشته است. این به من و شما ارتباطی ندارد، در همین همایش یکی از مدیران وزارت علوم گفت که هر 600 دانشجوی جدید در ایران در حدود 5 میلیارد هزیته دارند وقتی وارد سیستم آموزش الکترونیکی می شوند. من فکر می کنم شاید در حساب و کتاب های IBM اشتباه شده، مگر می شود آن ها 200 میلیون صرفه جویی کنند و ما... .

سخنران بعدی هم آمد. و باز هم فواید، باز هم مشکلات، باز هم تاریخچه و البته این بار تاریخچه آموزش الکترونیک را ارتباط دادند به زمان اختراع ماشین چاپ. این دیگر شاهکاری بود از این آقای دکتر که سخنرانی می کرد. حالا تاریخ آموزش الکترونیکی چه ارتباطی دارد به سال 1455 و اختراع چاپ و تلگراف من نمی دونم.

سخنران بعدی از راه رسید و شروع کرد از تاریخچه آموزش الکترونیکی گفتن. از انواع انقلاب ها گفتن و رسیدن به انقلاب اطلاعاتی و انقلاب مجازی. و باز هم تحلیل آموزش مجازی با نگاه SWOT یعنی همان بررسی تهدیدات، نقات قوت، فرصتها و ضعف ها. 6 نفر سخنرانی کرده اند و ساعت شده 12، همه چشم به ساعت هستند برای رفتن به میز ناهار، کلا هم 2 موضوع مطرح شده، مزیت ها، چالش ها در قالب عناوین مختلف، همه سخنران ها و ارائه کنندگان مقاله هم دکتر و مهندس بودند و پیشگام.

یک سخنران خوب داشتیم و او دکتر کاردان بود. تنها کسی بود که به این نکته اشاره کرد که در آموزش مجازی Teaching آموزش دادن به Learning یادگرفتن تغییر می کند.  آقای کاردان در همایش گفت "چون نمی دانیم چگونه آموزش را به آموزش موثر تبدیل کنیم به آموزش الکترونیکی باور نداریم."

خوب، بعد از ناهار که کلا سالن خالی شده بود. این مدیران آموزش که به شدت به دنبال یادگیری بودند بعد از ناهار جیم زدند. سخنران بعدی یک دکتر بود، چشمتان روز بد نبیند، اخه مگه مجبورین، وقتی بلد نیستین با Powepoint کار کنید اسلاید شو درست می کنین و میارین؟؟؟ یکی نبود بگه داداش شما وقتی ساده ترین ابزار آموزش و نمایش و مدیریت سمینار که اسلاید شو است را بلد نیستی استفاده کنی و نمی دونمی تفاوت اون با نرم افزار تایپ چیه برای چی مقاله میدی؟؟؟ 40 صفحه نوشته به رنگ قرمز تو زمینه سرمه ای و قهوه ای که اصلا خونده نمی شد، ریخته بود پشت سر هم و بعد هم می گفت که شرمنده که نوشته ها ریز شده، فکر نمی کنم سالن گنده باشه.

یکی دیگه قرار شد از تجربیات خودش حرف بزنه، و گفت که در فلان دانشگاه چند سال پیش چون مشکل پهنای باند داشتیم نتونستیم آموزش الکترونیکی رو اجرایی کنیم ولی امروز که پهنای باند ما از 5 Mb به 32Mb رسیده پیاده سازی آموزش مجازی در دانشگاه ما عملی شده. من فکر می کنم با 32Mb در ثانیه میشه در یک کشور دوره آموزش الکترونیکی اجرا کرد. یکی نیست که بگه برادر من شما مشکل مدیریتی دارین نه مشکل زیر ساختی، همین اینترنت 128 هم برای خیلی ها در ایران زیاده به خدا وقتی شما با 5Mb نمی تونین آموزش مجازی راه اندازی کنید همون بهتر که نکنید.

یکی دیگر هم آمده بود می گفت وب 2 و آموزش الکترونیکی 2 یا وب مفهومی خیلی چیز خوبی است. و از نمونه های اجرای شده در انجمن های اینترنتی به عنوان نمونه های وب 2 یاد کرد. یکی نبود بگه آقا این انجمن که شما می فرمایید مربوط به وب 1 هم نیست. برای زمان وب 0.5 هستند. وب 2 هم اصلا ارتباطی به وب مفهومی نداره، وب مفهومی هنوز در دنیا اجرایی نشده و به اون وب 3 می گیم.

ادامه این مطلب را در هفته آینده می نویسم، که دیدگاه های خودم در خصوص مشکلات و کم بود های آموزش الکترونیکی در ایران را مطرج می کنمن و البته توضیح کامل تری از صحبت های آقای کاردان که تنها سخنران خوب جلسه بود.

امروز عصر ساعت 4.5 دعوت داشتم برای مراسم معرفی چهره سال ICT که به همت مجله دنیای کامپیوتر و ارتباطات و سایت خبری ایتنا برگزار شد.

مراسم امسال و برنامه معرفی چهره سال همراه بود با جشن تولد ماهنامه و جشن آخر سال تحریریه. به روال ایرانی ها مراسم با 1 ساعت تاخیر ساعت 5.5 شروع شد. ولی من راس ساعت 4.5 اونجا بودم.

این طور مراسم ها خیلی باحال هستند. چون می تونی همه رو ببینی، بعضی آدم هایی که همیشه آنلاین باهاشون ارتباط داشتین رو میشه از نزدیک دید. مثلا آقای عروجزاده مدیر مسئول ایتنا، علی پناهی عصر شبکه، علی انصاریان، محمد مهدی مولایی و خیلی های دیگه.

مراسم ساعت 5.43 (به وقت موبایل من) شروع شد، سرود، قرآن و بعد خانم مجری مراسم آمد ولی یادش رفت خودش را معرفی کنه و شروع کرد به توضیح دادن درمورد مراسم.

آرش کریم بیگی هم اومد، ما اصلا از هم خوشمون نمی یاد و این یک حس کاملا 2 طرفه است. البته بیشتر چهره ها در مراسم آشنا بودند. چون در تمام برنامه ها، جشنواره ها و نمایشگاه حضور دارند ولی خوب ارتباط مستقیم حداقل بین من و اونها وجود نداره چون عموما سخت افزار بودند.

نوبت رسید به جناب آقای عروج زاده که تشریف آوردند و درباره تاریخچه و اهداف ماهنامه و سایت ایتنا صحبت کردند. آقای عروج زاده گفت این مراسم به بهانه ی جشن آخر سال هستش ولی متاسفانه من اصلا نمی تونم حس جشن را در شما ایجاد کنم و همه خندیدند. ایشان اشاره کردند که ماهنامه که اولین ماهنامه نبوده و زمانی که راه اندازی شده 4 یا 5 نشریه تخصصی فعالیت می کردند و به گفته ایشان الآن بیش از 30 نشریه تخصصی در زمینه کامپیوتر داریم.

تاکید ایشان بر این بود که نشریه CCW شروع موج دوم نشریات کامپیوتری در ایران بود. چون تا اون زمان نشریات همه ترجمه بودند و اصلا نشریه تحلیلی نداشتیم.  پوشش اخبار و رویداد های روزانه در ماهنامه از ویژه گی های CCW بود. همچنین ایشان شروع یک روزنامه نگاری حرفه ای در زمینه IT را یکی از موفقیت های ماهنامه دنیای کامپیوتر و ارتباطات بر شمردند و توجه به تالیف را یکی دیگر از دستاورد های ماهنامه عنوان کردند.

به گفته ایشان حضور در وب و راه اندازی اولین سایت نشریه تخصصی در وب به همراه راه اندازی و مطرح کردن موضوع وبلاگ برای اولین بار و کمک به زسمی کردن استفاده از وبلاگ که امروز امری خیلی عادی است، اما 7 یا 8 سال پیش اصلا همه گیر و عادی نبود، از کار های مهم ماهنامه بوده. از دیگر موفقیت ها ماهنامه آقای عروج زاده به برگزاری 3 دوره مسابقه وبلاگ نویسی اشاره کردند و گفتند که امروز هر هفته 3 تا مسابقه برگزار میشه.

در همین بین آقای نصراله جهانگرد دبیر قبلی شواری عالی اطلاع رسانی هم وارد شد. البته اینم بگم که آقای سعیدی و آقای مظلوم قبلا شروع مراسم رسیده بودند.

همچنین آقای عروج زاده گفت برای اولین بار در تاریخ نشریات تخصصی CCW شماره اختصاصی برای فروردین منتشر می کنه و خلاصه در آخر هم گفتند که هدف اصلی مجموعه تحت مدیریت ایشون تعامل حرفه ای با بخش خصوصی است. که من واقعا این موضوع را قبول دارم. یکی از معدود نشریاتی هستند که می داند خبر چیست و خبر و اطلاع رسانی شرکت ها را در قبال دریافت پول و به عنوان تبلیغات منتشر نمی کنند.

در این وسط هم بگم، در سال 84 چهره سال آقای جهانگرد انتاب شد و سال 86 هم آقای رمضانعلی صادق زاده و امسال آقای سعیدی نائینی

خانم مجری بدون نام دوباره آمد و چون دبیر قبلی نشریه آقای رشدی نبود، خانم علیزاده دبیر تحریریه مجله آمدن و به معرفی بخش های مختلف نشریه پرداختند. بخشی هایی مثل مدیریت، بانک داری الکترونیکی و ... . خیلی حال کردم خانم علیزاده زد به خال و اصلا گفت که دیگر نشریات کامپیوتری کلا خنثی هستند و فقط ترجمه می کنند.

من یادم رفته بود که نیما اکبر پور قبلا در اینجا کار می کرد. نیما وبلاگی داره به نام عصیان و الآن در بی بی سی فارسی کار می کنه. از آمار این همه سال فعالیت خانم علیزاده گفت که 22 مصاحبه دولتی و 75 مصاحبه با شرکت های خصوصی نشان دهنده روش و مرام نشریه است. برای من جالب بود که ایتنا در تمام این سال ها 12 هزار تا خروجی خبر و تحلیل داشته.

در این میان بود که مدیران بلاگ اسکای هم وارد سالن شدند.

بعد دوباره خانم مجری آمد و از آقای مولوی مدیر فنی ایتنا دعووت کرد که صحبت کنند. ایشان هم در با موضوع "گذری بر مسائل فنی ایتنا" شروع به صحبت کردند و قول دادند که با استفاده از یک CMS جدید یک حال اساسی به طراحی ایتنا بدهد. همچنین آماری از بازدید ایتنا ارائه کرد، و گفت که ایتنا روزانه 130 هزار HIT داره و فقط 1 درصد از ورودی های سایت از طریق موتور جستجو وارد سایت می شوند.

بازهم مجری آمد. ولی قبلش رضا هاشمی و علیرضا شیرازی رسیدند.

نفر بعد آقای جهانگرد بود که صحبت کرد. از تاریخچه IT گفت، و گله کرد که چرا همه در این صنعت به دنبال اولین بودند هستند و با تغییر عنوان سعی می کنند که اولین باشند، ایشان تاکید کرد که تجربه و قدیمی بودن هم اهمیت داره. همچنین ایشان گفت "در این دوراه خشکسالی نشریات این حوزه می توانند چهره سال باشند." و فرمودند که "نشریات IT آتش این معبد را روشن نگه داشتند"

بازم مجری آمد.

نفر بعدی پرویز همتی رییس سازمان نظام صنفی تهران بود که از آقای سعیدی تعریف کرد و گفت که آقای سعیدی 3 تا صفت خود داره، صداقت، شجاعت و هوشمندی و 1 صفت بد داره که خیلی بی قراره.

بعد مراسم اهدای تقدیر نامه بود، به آقای سعیدی، و در ادامه آقای سعیدی صحبت کرد. خدا وکیلی خیلی آدم باحال و با نمکیه، خوشمان آمد. آقای سعیدی گفت "این مراسم نشان دهنده قدرشناسی و محبت شماست" و ادامه داد "این ابتکار خوبی است ولی شاید امسال در انتخاب اشتباه کردند" و گفت به قولی یکی از دوستان "این IT چقدر بد بخت شده که شما فرد سالش بشیم" همه خندیدند.

آقای سعیدی پیش بینی کرد که با وجود رکود جهانی و انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، سال سختی برای صنعت IT باشه.

بازم مجری آمد.

در ادامه آقای بهمند مسئول بخش بازرگانی هم در خصوص نیاز های بخش بازرگانی صحبت کرد. در ادامه از اعضاع تحریریه تقدیر شد. آقایان محمد مهدی مولایی بخش وب، حسین رسولی بخش بازی، محمد امین ناهید بخش سخت افزار و خان زاده بخش شبکه و هومن پرویز تحلیل بازار موبایل.

بعد از شرکت ها حامی ماهنامه تجلیل شد. پرشیا سیستم آقای صالحی، ساخت سیستم آقای فاضلی، سازگار ارقام آقای کوهستانی، مادایران اقای عبدالهی، کاسپراسکای دوباره اقای صالحی،  همکاران سیستم اقای عظمت، شرکت دیدبان IT اقای صالحی، و همین که آقای صالحی برای بار سوم برای دریافت تقدی نامه بالا آمدند آقای سعیدی که تقدیر نامه ها را می دادند گفت "شما وایسا همین بالا اصلا نرو پایین" که همه زدند زیر خنده. بعد آقای ایمان بیک از روزنامه فناوران و حتی من از طرف OLC هم تقدیر شد.

بازم خانم مجری آمد و مراسم با پذیرایی ساده و خیلی خوب به اتمام رسید.

در اینترنت و دنیای مجازی هر چیزی دیده بودیم جز استفاده ی تبلیغاتی از عنوان فیلترینگ. امروز وارد سایت هنرپیشه شدم. یک تبلیغ خیلی چشم گیر در این سایت بود با عنوان "تا دیر نشده یا فیلتر نشده!!! کلیک کن!!". یعنی نهایت یک تبلیغ خنده دار.

خدا وکیلی ببینید که به چه روزی افتادیم، که برای جلب توجه مردم از عنوان "تا فیلتر نشده" استفاده می کنیم. از همه بدتر و قابل توجه مسئولین فیلترینگ که برخی از روش ها و فیلتر شدن سایت ها در ایران نه تنها به استفاده سالم تر از اینترنت کمک نکرده، بلکه تبدیل به یک ارزش شده. من از خیلی ها شنیدم که تا سایت من فیلتر شد، نه تنها کاربران قدیمی را از دست ندادم، بلکه تعداد کاربران هم بیشتر شد. این اصلا درست نیست.

از دید من فیلترینگ سایت های پرنو که عکس های کودکان را در اینترنت پخش می کنند و یا فیلترینگ سایت های که به سرقت اطلاعات کاربران اقدام می کنند، کار درستی است. اما فیلتر کردن هر سایتی به عنوان غیر اخلاقی و سیاسی، دیدیم که جواب نمی دهد و حتی تاثیر بسیار منفی ای در جامعه دارد.

من فکر می کنم آموزش خانواده در مدارس برای کنترل فرزندان خود و بررسی رفتار آنها در اینترنت خیلی بهتر و بیشتر از فیلتر کردن سایت ها نتیجه می دهد. چون امروز یک سایت را که فیلتر کنیم، فردا همان سایت دریک آدرس جدید راه اندازی می شود و با استفاده از خبرنامه و یا گروه های یاهو سریع به تمام کاربران خود اطلاع می دهد.

البته استفاده از خبرخوان RSS یکی از روش های فرار از فیلترینگ است که برای خیلی عجیبه مسئولین فیلترینگ از این موضوع اطلاع ندارند، که همه سایت های خبری فیلتر شده را می شود از طریق RSS reader ها بدون مشکل مطالعه کرد.

اگر اشتباه نکنم، ۳ هفته پیش بود که اولین ماهواره ایرانی به هوا پرتاب شد. اگر مقایسه کنیم، شبیه است به اولین وبلاگ ایرانی، اولین سرویس وبلاگ ایرانی و خلاصه اولین سایت آگهی ایرانی و دیگر اولین ها در ایران. پس درست یا غلط، کامل یا ناقص، یک کاری بود که برای اولین بار انجام دادیم. 

ماهواره امید، اینقدر سریع سیاسی و بیشتر جناحی شد که کسی فکر نکرد که مسخره کردن امید، می تواند مثل مسخره کردین دیگر اولین ها در ایران باشد. اینجا یک اختلاف کوچک هم داشتیم. ما و دولت، فاصله ای که در میان انبوه پیام های کوتاه به قول فرهنگستان و یا همام SMS خودمان و PM ها که خدا را شکر هنوز فرهنگستان برای آن معادلی پیدا نکرده، کاملا مشخص است.

این را گفتم که بدانید من چرا جوک های خیلی قشنگ و خنده دار مربوط به امید را برای دیگران ارسال نمی کنم و فقط خودم اول می خندم و بعد گریه برای این فاصله که میان ما و ما است. دیگر اجتماعی و سیاسی کافی است. حالا تخصصی اش می کنیم و وارد سایت ماهواره امید می شویم.

یکی از دلایلی اصلی که ما به امید می خندیم این است که از امید اطلاعاتی نداریم. نمی دونم از کجا اومده و نمی دونیم چه هدفی دارد. حتی امید را قبل از پرتاب ندیده بودیم. امید حتی فکر می کنم در روز اول پرتاب هم سایت نداشت، تازه چند روز بعد بود که من متوجه شدم در اخبار اطلاعات سایت منتشر شده و مردم می توانند موقعیت ماهواره امید را به کمک سایت n2yo.com زنده ببینند.

سایت امید بطور کلی هیچی ندارد، فقط یک لینک دارد به سایت موقعیت یاب، یک لینک دارد به فیلم پرتاب موشک، یک لینک دارد به صفحه ای که اهداف ماهواره را نوشته اند و دیگر هیچ. البته تعداد دفعاتی که به دور زمین چرخیده و دفعاتی که با زمین ارتباط داشته هم در سایت نوشته شده، ولی آیا این کافی است؟ برای یک پروژه علمی که هم ملی است و هم می تواند بین المللی باشد؟

البته نا گفته نمونه که بخش اخبار یا شاید بهتر بگیم بخش بازتاب های خارجی در دیگر رسانه های این سایت یکی دیگر از بخش های سایت است که کار می کند. دیگر صفحه ها همه و همه under-construction هستند، یعنی قابل دسترسی نیستند. آیا این جایگاه امید است در دنیای مجازی؟

سایت امید می بایست حتما به زبان انگلیسی هم راه اندازی می شد. سایت امید می بایست یک بخش تخصصی داشته باشد که دیگر برای پیدا کردن اطلاعات کامل تر در گوگل جستجو نکنیم. منظور من اطلاعات فنی کامل است، برای تمام بینندگان سایت و هر کسی که می خواهد در خصوص امید بیشتر بداند.

بد نبود اگر کمی دقت می کردند و سایت امید را کمی حرفه ای تر می ساختند. یا حداقل کاری می کردند که مشکلات ساده و عمودی در خصوص ساختار سایت و حتی در بخش موتور های جستجو نداشته باشد. مثلا وقتی شما omid sat را جستجو می کنید اولین نتیجه این سایت باشد نه دهمین نتیجه و به زبان فارسی.!!!

ابتدایی ترین چیزی که یک سایت نیاز دارد، صفحه تماس با ما است. من فکر نمی کنم نمایش اطلاعات سازمان هوا و فضا ایران در این صفحه کار دشواری باشد؟ حداقل یک ایمیل که می شد معرفی شود؟ یا یک خبرنامه یا mailling list یا یک خروجی RSS برای اخبار و یا موقعیت ماهواره؟؟؟ نسبت به هزینه سایت ماهواره و پرتاب هزینه های راه اندازی یک سایت خوب یک هزارم و شاید یک صد هزارم آن هم نیست.

اگر مسئولان این پروژه به دست یافتن به فضا اعتقاد دارن و به دنبال حق ایران در فضا هستن، نباید فراموش کنند که ماهواره امید در آسمان را کسی نمی بیند، این سایت ماهواره امید است که در تمام دنیا دیده می شود. جمع کردن چند متخصص و طراحی برنامه ای که با جستجوی SAT یا satellites اولین نتیجه ما باشیم، از نظر تبلیغاتی کمتر از هوا کردن این ماهواره نیست. حالا چرا کسی به این چیز ها فکر نمی کند، من نمی دونم.

جالب ترین بخشی که دیدم در این سایت کار نمی کنه، بخش نظرات بود، بابا اصلا این سازمان هوا و فضا روابط عمومی دارد؟ نظر سنجی، دریافت نظرات دیگران. اگر من بودم حتی جوک های مربوط به امید را هم در سایت می نوشتم، در این دوره زمونه باید کاری کرد که مردم با موضوع و هدف ما ارتباط برقرار کنند.

خلاصه من که به این سایت امید ندارم، شما چطور؟

امروز دیدم مزیدی جان + هم به گروه علاقه مندان سریال خیلی معروف ۲۴ پیوسته اند. این سریال داستان یک مامور سازمان ضد تروریست آمریکا  CTU  است به نام jack bauer که معمولا تک و تنها به جنگ تروریست ها می رود.

از این مجموعه 7 سیزن ساخته شده که سیزن 7 هم اکنون در آمریکا در حال بخش است. هر سیزن 24 قسمت دارد و فعلا 8 قسمت از سیزن 7 در آمریکا پخش شده که من با اختلاف 24 ساعت با استفاده از تورنت و به کمک برادر گرام، هفته به هفته این سریال را دنبال می کنم.

البته این سریال تفاوت هایی با سریال های فرندز، لاست و پرزنت بریک دارد، در کل سریالی است که کمتر عمومی شده و من فکر می کنم مخاطب خاص دارد، چون روابط در این سریال بسیار بسیار سیاسی و پیچیده است. در سریال هایی که بالا نام بردم روابط خنده دار، عجیب و ساده است. 

در 24 همه چیز متفاوت است و شرایطی را برای شما ایجاد میکند که تمام حرکات غیر انسانی jack را نه تنها دوست دارید، بلکه شما را تشویق می کند که همانند jack ، سر ببرید، انگشت قطع کنید، خفه کنید، چشک کور کنید. 

در نهایت هم این حرکات از دید من و شما، کاملا اخلاقی و حرفه ای قلمداد می شد. البته از دید خیلی ها غیر انسانی است. خلاصه در 24 همه چیز می بینید. نه شوخی داریم و نه تعارف.

مزیدی گفت بریم به ویکی پدیا + من فکر می کنم سایت رسمی فیلم + و یا 24 ویکی + اطلاعات بیشتر و کامل تری در اختیار شما قرار می دهد.

تنها درخواست من در پایان از همه شما دوستداران و علاقه مندان به فیلم و سریال این است که در معرفی آن، سعی خود را بکنید که سریال 24 جواد نشود.